Πόσο έξυπνο και πόσο ρυθμικά διεγερτικό είναι.. Σε ξεσηκώνει και ΑΜΕΑ να είσαι.. Τινάζεσαι σαν αιλουροειδές από ημικάθισμα βαθύ στον νοτιοαμερικάνικο ρυθμό του. Το αποθεώνεις και σε αποθεώνει. Σε κλειδώνουν τα κορίτσια από την πρώτη του νότα στην παρουσία τους για να σε δεσμεύσουν ως την τελευταια. Απολαύστε το..
Έζησα αλησμόνητα μία από αυτές τις νύχτες ασημοστολισμένη από μια μελωδία τρυφερότητας και νοσταλγίας. Επί του πάλκου δύο διαμάντια. Η λαμπερή σόπρανο Anna Netrebko και το πλούσιο, βελούδινο μπαρτίτο του Dimitri Hvorostovsky ν αλληλοσυμπληρώνονται ερμηνευτικά στις Μόσκου Νύχτες. Στο γνωστό και πολυαγαπημένο κλασσικό κομμάτι που σκηνοθέτησε Vasily Solovyov-Sedoi το 1955, με στίχους από τον Михאλ Matusovsky. Δεν πρόκειται για μια φωτογραφία της στιγμής. Αλλά περί της κατάθεσης στις θυρίδες της καρδιάς. Αποφάσισα να την μοιραστώ μαζί σας.. Οι οπαδοί των τσιφτετελορόκ παρακαλώ ν' αποσυρθούν!!
Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τα νιάτα ή ο χρόνος η μελωδία και ο τόπος που στη θέα τους μαγεύουν...Ισως είναι τα ρίγη ενός ξαφνικού ηδονικού πυρετού συναισθημάτων που σε συνεπαίρνει, αλλά ποιος είναι αυτός που θα ψάξει να βρει το γιατί μέσα στην πανσπερμία αποχρώσεων του ασημοστολισμένου από το φεγγάρι ερωτικού μπλε.Απλώς αφήνεσαι να σε ταξιδέψει σε τροχιές αστρικές. Ψάχνοντας τι; Το Ησιοδικό νησί των Μακάρων.. Με το εισιτήριο να έχει κοπεί δίχως επιστροφή..
Έρως ανίκατε μάχας..Όποιος έχει διαβάσει την περίοδο της κλασσικής Ελληνικής παιδείας έχει γράψει ο Ντοστογιέφσκι δεν έχει χρεία καμιάς άλλης γνώσης.. Οι αρχαίοι Έλληνες τα έχουν όλα πει..Ακολουθεί ένα ακόμη επιθετικό ταγκό που διεγείρει ΌΛΑ τα φλογοβόλα ένστικτά σου.
Σε ρυθμό στρατιωτικής παρέλασης ή στρατιωτικού εμβατηρίου αν θέλετε, μια εξόχως εμπνευσμένη σύνθεση που θα ενθουσιάσει άπαντες τους στρατόκαβλους. Αρσενικό και θηλυκό σε μια γνήσια εκδοχή του φύλου τους, έδεσαν αρμονικά επί μιας μελωδίας υπόδειγμα όχι μόνον μουσικού αλλά και θεατού έργου.. Για να πιστοποιήσουν προς κάθε αμφισβητώντα δικαιοματιστή πως κατά φύση μόνον τα ετερώνυμα έλκονται.. Φρενάρω εδώ γιατί οτιδήποτε ωραίο λερώνεται μόνον από τις περιγραφές..Τελεία και παύλα.
Το έψαχνα απεγνωσμένα. Καιρό. Για να διασταυρωθώ μαζί του εξημέρωτα σήμερα τρισευτυχισμένος Λιώνω όταν τ' ακούω.. ΘΕΊΑ ΦΩΝΗ Φυλακίζω εικόνες ονειρικές στο κελί τους. . Έστω για λίγο.. Για μερικές ανάσες.. Και λίγο πριν καταδυθώ στην Πορτογαλική επανάσταση των γαρυφάλλων του Καρβάλιο, στην τελευταία νότα μου χτυπά ορμητικά τον κάβο της Πορτογαλίας ο κοινωνικός ωκεανός . Που έχει αγριέψει.. . Τα κύματά του ίδιοι δράκοι που κάθε μέρα καταπίνουν κάποιους.. Δίχως στο βουητό ν’ ακούμε την απόγνωση στις κραυγές τους. Και μετά η καταστροφική σιωπή. Του θανάτου και της ενοχής.
Ο ερωτισμός στην αποθέωσή του.. Από ποιους άλλους ; Τους Λατίνους .. Που αν στην πίστα δεν μιξάρουν τις ανάσες τους, με τα σώματά τους εφαπτόμενα στην απόλυτη αγκαλιά του νερού, πέφτουν σε μαύρη κατάθλιψη. Λικνίζονται σαν σπειροειδή ελατήρια τόσο μαγευτικά που ο όφης μοιάζει να μιμείται αυτούς και όχι αυτοί τον όφη.. Απολαύστε τους Κυριακή είναι αλλά προσοχή. Ο έρωτας συχνά πυκνά προκαλεί παραισθήσεις σαν την πρέζα..
Κύκλος της ζωής. Προηγουμένως η πυρηνική οργή το μίσος η καταστροφή.. Ύστερα η ευλογία της δημιουργίας.. Η άνοιξη του έρωτα. Της πανσπερμίας χρωμάτων και σχημάτων. Ύμνος σε αξίες που προς ώρας έχουν υποχωρήσει στην επίθεση της ψηφιακής εποχής αυτό το άκουσμα. Που υποχώρησαν αλλά δεν παραδόθηκαν. Άκουσμα ύμνος στο συναίσθημα. Για την πατρίδα.. Για τον γονιό. Το παιδί. Τον φίλο. Την φίλη. Τον άνθρωπο. Για σένα. Που σ είχα ερωtευτεί πριν καν μπεις στην ζωή μου.
Τραγούδι που γράφτηκε για μας μεταγγίσει πως η Λισσαβόνα παίζει με τα συναισθήματά μας. Βλέπει ακούει αναπνέει αισθάνεται Όταν την περπατήσεις όπως εγώ τότε με την επανάσταση των γαρυφάλλων του Καρβάλιο την κλείνεις αμέσως στις θυρίδες της καρδιάς. Ανεξίτηλα τα ίχνη της. Από την γιαγιά στο παράθυρο ως το τρενάκι της ρομάντσας και τα λουλούδια, η Λισαβόνα ειναι μία και ανεπανάληπτη.. Πάει και τέλειωσε. Ο Ευρωπαϊκός νότος είναι η ψυχή της γηραιάς ηπείρου. Ιταλία Πορτογαλία Γαλλία Ελλάδα Ισπανία...
Ai και παπάρια λαδορήγανη Μην ψαρώνετε στις παγκοσμιοποιημένες μαλακίες από τους εξειδικευμένους αμόρφωτους. Ποτέ των ποτών δεν θα υψωθεί το δημιούργημα πάνω από τον δημιουργό. Ο όποιος υπολογιστής της επόμενης τρισχιλιετίας θα είναι αστείο παιδικό παιχνίδι έναντι των δεκατριών δις νευρικών απολήξεων που συνθέτουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η όποια συσκευή όπως και να καλείται είναι τόσο έξυπνη ή τόσο χαζή όσο και ο δημιουργός της. Επί παραδείγματι η μουσική σύνθεση του Ai που ακολουθεί πρώτη. Κάνει μπαμ από μίλια μακριά. Της λείπει η ψυχή Και για να έχετε τις συγκρίσεις σας ανάρτησα κάτω απ' αυτή και μια πολυαγαπημένη ξεφαντωτική μελωδία των αράβων..Που από την πρώτη νότα θα σας τινάξει σαν αιλουροειδή από τον καναπέ σας..
Όχι ρε μαλακισμένα.. Εμείς οι προ της αποφράδας ημέρας του μιλένιουμ δεν είχαμε κινητά ούτε τάμπλετ για να υψώσουμε ψηφιακούς τοίχους μεταξύ μας. Αγνοούσαμε τους ψυχολόγους πλην ίσως του Φρόυντ κάποιοι όχι εγώ. Επειδή θαύμαζα τον Γιούνγκ της κοινωνικής ψυχολογίας. Δεν γουστάραμε αυτές τις αμερικανιές της βιομηχανικής παραγωγής ανθρώπων και συμπεριφορών. Γιατί είχαμε φίλους. Παρέες όρκων αέναης πίστης. Παρέες με αποτυπώματα διαχρονικών και νοσταλγικών αναμνήσεων.Και την ιστορία την έγραφαν οι παρέες και όχι οι αμερικανιές των ρωμαϊκής αντιγραφής ανάκλιντρων. Γι αυτό και αντισταθήκαμε στον φασισμό που σήμερα επανήλθε με κουρέματα χιτλερικής έμπνευσης. Και τον νικήσαμε. Ακολουθεί μια εικόνα και μια μελωδία ισοδύναμη χιλιάδων λέξεων...
Καζέλα.. Σκούρα οπτασία.. Η μείξη παράγει θαύματα. Θεϊκή έμπνευση. Πράσινα μάτια σε σοκολατί δέρμα.. Υποτάσσεσαι άνευ ετέρου. Σε όλες τις ερωτήσεις της η απάντηση είναι καταφατική πριν καν τις θέσει. Κάτι σαν το χαμόγελο του πλάστη της. Πώς να την περιγράψεις.. Οι λέξεις θα την λερώσουν. Τι κρίμα.. Που η αθωότητα και η ομορφιά έχουν ημερομηνία λήξης..
Δεν πρόκειται περί ενός ακόμη γκρουπ που διασκέδασε μια γενιά. Αλλά που την διαμόρφωσε κοινωνικά πολιτισμικά. Υπό την έπαρση αυτή ο Τζον Λένον που εν τέλει δολοφονήθηκε πατώντας για πρώτη φορά Αμερικανικό έδαφος και τις χιλιάδες των Αμερικανών να τον αναμένουν στο αεροδρόμιο, ν αναφωνήσει είμαστε διασημότεροι ακόμη και του Χριστού. Απεδείχθη ότι έσφαλε. Ο Χριστός επιβιώνει στις δοξασίες των ανθρώπων αλλά εκείνος όχι.Όπως και νάχει είναι αλησμόνητοι.. Και για όσους έχουν την ελάχιστη μουσική παιδεία κάποιες από τις μελωδίες τους είναι αριστουργηματικές Χαλαρώστε και απολαύστε όλο το άλμπουμ..
Σε στάση προσευχής και όχι προσοχής το άκουσα. Είχε έτη πολλά να με συγκλονίσει ένα μουσικό άκουσμα που ο ρυθμός, η μελωδία και η ερμηνεία έχει την ισχύ όχι μιας αποκάλυψης, αλλά ανακάλυψης!! Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική αλήθεια. Που δεν αποκαλύπτει. Ανακαλύπτει.Ρυθμός και μελωδία μοναδικά.
Δεν ξέρω από ποιον δαίμονα εσείς μαγεύεστε αλλά εγώ θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Δοθείσης της καθημερινής χρωματικής και σχηματικής πανσπερμίας το μόνο θέαμα που ως σήμερα μου έχει κλέψει τη ματιά, είναι μια κορβέτα που ταξιδεύει πλησίστια με τα πανιά της φουσκωμένα, ένα άλογο που καλπάζει εκεί που σκάει το κύμα κι ένα από πηλό θηλυκό που λικνίζεται φιδίσια στην μέση της ερήμου.. Κι όλα αυτά υπό υπό τον ψίθυρο μιας ερωτικά αισθησιακής μελωδίας Όλα τ’ άλλα σας τα χαρίζω…
Αν κάτι θέλει ο έρωτας αλλά και η πολιτική ιδεολογία αυτό είναι η συναισθηματική μαγκιά.. Να είσαι και να το δείχνεις... Να σπας την βιτρίνα των συμβάσεων και των παραβάν. Να παίρνεις την ψυχή σου για μπόι και την καρδιά σου για φτερά Έτσι και μόνον έτσι θα πετάξεις. Έτσι και μόνον έτσι θα δεις τι σου κρύβουν πίσω από την αυταπάτη του ορίζοντά τους. Διαφορετικά όποιος φοβάται να πετάξει μια ζωή θα σέρνεται. Σα τα σκουλήκια..
Μια από τις πλέον αισθησιακά ρυθμικές μελωδίες που εχω ακούσει. Σε μαγνητίζει με την μελωδία σε παρασύρει με τον ρυθμό της.. Η στιγμιαία αποτύπωση της κίνησης του ζευγαριού είναι υπέροχα αποκαλυπτική του όλου από το μέρος. Μπορείς να το φανταστείς δίχως να το έχεις καν δει ποτέ. Είναι απολύτως βέβαιο πως ακολουθεί μια επιθετικά κυκλική φιγούρα ώσπου να κολλήσουν μεθυστικά. Εικόνα και ήχος έχουν παντρευτεί αρμονικά. Νότα τη νότα βήμα το βήμα..
Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τα νιάτα ή ο χρόνος η μελωδία και ο τόπος που στη θέα τους μαγεύουν...Ισως είναι τα ρίγη ενός ξαφνικού ηδονικού πυρετού συναισθημάτων που σε συνεπαίρνει, αλλά ποιος είναι αυτός που θα ψάξει να βρει το γιατί μέσα στην πανσπερμία αποχρώσεων του ασημοστολισμένου από το φεγγάρι ερωτικού μπλε.Απλώς αφήνεσαι να σε ταξιδέψει σε τροχιές αστρικές. Ψάχνοντας τι; Το Ησιοδικό νησί των Μακάρων.. Με το εισιτήριο να έχει κοπεί δίχως επιστροφή..
Ύμνος στην Μπάρτσα κατά κόσμον η δημοκρατική Βαρκελώνη. Πόσο έξυπνο και πόσο ρυθμικά διεγερτικό είναι.. Σε ξεσηκώνει και ΑΜΕΑ να είσαι.. Τινάζεσαι σαν αιλουροειδές από ημικάθισμα βαθύ στον νοτιοαμερικάνικο ρυθμό του. Το αποθεώνεις και σε αποθεώνει. Σε κλειδώνουν τα κορίτσια από την πρώτη του νότα για να δεσμεύσουν ως την τελευταια. Απολαύστε το..
Εκτόξευση στο άπειρο του Σύμπαντος. Με καύσιμα του έρωτα. Φρέσκα, νωπά. Που η ισχύς τους δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος. Απογειώθηκαν και χορεύουν σε μία πίστα αστρική εκπέποντας το δικό τους υπέρλαμπρο φως σαν νεογέννητο άστρο. Ζηλεύω αυτή τη σκηνή...
