ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

 Ύμνος σε αξίες που προς ώρας έχουν υποχωρήσει στην επίθεση της ψηφιακής εποχής αυτό το άκουσμα. Που υποχώρησαν αλλά δεν παραδόθηκαν. Άκουσμα ύμνος στο συναίσθημα. Για την πατρίδα.. Για τον γονιό. Το παιδί. Τον φίλο. Την φίλη. Τον άνθρωπο. Για σένα. Που σ είχα ερωευτεί πριν καν μπεις στην ζωή μου. Που αναπλάθει τα κύτταρά σου.. Τα υπερχειλίζει με αισιοδοξία. Πως η ζωή θα νικήσει τον θάνατο και κυρίως : Ο δημιουργός (άνθρωπος) δεν θα υποταχθεί στο δημιούργημά του( μηχανή). Που μπορεί να κινείται ταχύτερα απ’ αυτόν μα ποτέ δίχως αυτόν…

 

 

ΜΑΝΑ ΑΝΑΤΟΛΗ

Στο διάβολο η μιζέρια τους. Τόπα και τινάχθηκα σαν ελατήριο στον ρυθμό του.."εθνικού ύμνου" των Αράβων που αν κι έχω σαρώσει όλη την κατά καιρούς εμπόλεμη Αραβία δεν έμαθα την γλώσσα εκτός μίας φράσης. Κι αυτή από τον ίδιο τον Σαντάμ και τον υπουργό Πληροφοριών του. Αποδείχτηκε όμως σωτήρια . 

ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΟΥ ΡΕ ΜΑΓΚΑ

 Ελα ρε μάγκα ρίξτα.. Έτσι όπως αξίζει στα γνήσια αρσενικά. Άπλωσε τον πόνο σου. Να σου τον ρουφήξουμε σταλιά τη σταλιά. Όσοι σε νιώθουμε. Όσοι θα τον αφουγκραστούν. Ψυχή δίνεις ψυχή θα πάρεις. Ψυχή απροσκύνητη. Απ' αυτή που μας απόμεινε σαν το καρβέλι του ψωμιού. 

 

ΑΦΩΝΟΣ

 

Σε στάση προσευχής και όχι προσοχής το άκουσα. Είχε έτη πολλά να με συγκλονίσει ένα μουσικό άκουσμα που ο ρυθμός, η μελωδία και η ερμηνεία είχε την ισχύ όχι μιας αποκάλυψης, αλλά ανακάλυψης!! Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική αλήθεια. Που δεν αποκαλύπτει. Ανακαλύπτει. Ιδία ο ντραμίστας.. (υπήρξα κι εγώ ερασιτεχνικά στα νιάτα μου γι αυτό παριστάνω τον επαΐοντα τώρα) Κατά κυριολεξία μουσική με νότες.

 

ΟΠΛΟ ΑΙΧΜΗΣ

 

Περιττή κάθε σεξιστική πρόκληση. Κάθε ημίγυμνη εμφάνιση. Κάθε τι που θα κολάκευε τα ταπεινότερα των ανδρικών ενστίκτων. Η μαγεία έβγαινε ανεμπόδιστα από τα ηχεία της ψυχής και του λάρυγγά της. Σαν βιολοντσέλο. Με τις νοτες στο πεντάγραμμο ν ακολουθούν πιστά κάθε συλλαβή της. Αν οι Ισραηλινοί του καθεστωτικού φασισμού την πρόβαλλαν ως όπλο αιχμής, θα είχαν αναίμακτα κερδίσει τον πόλεμο. Αυτόν που διεγείρει τις καρδιές.. 

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

 

Όχι ρε μαλακισμένα.. Εμείς οι προ της αποφράδας ημέρας του μιλένιουμ δεν είχαμε κινητά ούτε τάμπλετ για να υψώσουμε ψηφιακούς τοίχους μεταξύ μας. Αγνοούσαμε τους ψυχολόγους πλην ίσως του Φρόυντ κάποιοι όχι εγώ. Επειδή θαύμαζα τον Γιούνγκ της κοινωνικής ψυχολογίας. Δεν γουστάραμε αυτές τις αμερικανιές της βιομηχανικής παραγωγής ανθρώπων και συμπεριφορών. Γιατί είχαμε φίλους. Παρέες όρκων αέναης πίστης. 

 

ΜΑΓΕΙΑ

Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τα νιάτα ή ο χρόνος η μελωδία και ο τόπος που στη θέα τους μαγεύουν...Ισως είναι τα ρίγη ενός ξαφνικού ηδονικού πυρετού συναισθημάτων που σε συνεπαίρνει, αλλά ποιος είναι αυτός που θα ψάξει να βρει το γιατί μέσα στην πανσπερμία αποχρώσεων του ασημοστολισμένου από το φεγγάρι ερωτικού μπλε.Απλώς αφήνεσαι να σε ταξιδέψει σε τροχιές αστρικές. Ψάχνοντας τι; Το Ησιοδικό νησί των Μακάρων.. Με το εισιτήριο να έχει κοπεί δίχως επιστροφή..

 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΓΑΡΥΦΑΛΛΩΝ

 Το έψαχνα απεγνωσμένα. Καιρό. Για να διασταυρωθώ μαζί του εξημέρωτα σήμερα τρισευτυχισμένος Λιώνω όταν τ' ακούω.. ΘΕΊΑ ΦΩΝΗ Φυλακίζω εικόνες ονειρικές στο κελί τους. . Έστω για λίγο.. Για μερικές ανάσες.. Και λίγο πριν καταδυθώ στην Πορτογαλική επανάσταση των γαρυφάλλων του Καρβάλιο, στην τελευταία νότα μου χτυπά ορμητικά τον κάβο της Πορτογαλίας ο κοινωνικός ωκεανός . Που έχει αγριέψει.. . Τα κύματά του ίδιοι δράκοι που κάθε μέρα καταπίνουν κάποιους.. Δίχως στο βουητό ν’ ακούμε την απόγνωση στις κραυγές τους. Και μετά η καταστροφική σιωπή. Του θανάτου και της ενοχής. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΣ

 Ύμνος σε αξίες που προς ώρας έχουν υποχωρήσει στην επίθεση της ψηφιακής εποχής αυτό το άκουσμα. Που υποχώρησαν αλλά δεν παραδόθηκαν. Ύμνος στο συναίσθημα. Για την πατρίδα.. Για τον γονιό. Το παιδί. Τον φίλο. Την φίλη. Τον άνθρωπο. Για σένα. Που σ είχα ερωευτεί πριν καν μπεις στην ζωή μου. Που αναπλάθει τα κύτταρά σου.. Τα υπερχειλίζει με αισιοδοξία. Πως η ζωή θα νικήσει τον θάνατο και κυρίως : Ο δημιουργός (άνθρωπος) δεν θα υποταχθεί στο δημιούργημά του( μηχανή). Που μπορεί να κινείται ταχύτερα απ’ αυτόν μα ποτέ δίχως αυτόν…

Ο ΑΕΤΟΣ- ABBA

 Όσο πιο ψηλά πετάμε τόσο πιο μικροί φαινόμαστε σ αυτούς που δεν πέταξαν και δεν θα πετάξουν ποτέ.. Κι αν το καταραμένο σώμα αδυνατεί απελευθερώστε τ όνειρο από το κλουβί του νου.. Ποτέ δεν ξέρεις.. Μπορεί και να το φτάσεις... Γιατί; Επειδή μπορεί ο αετός να βλέπει μακρύτερα από σένα αλλά εσύ βλέπεις στα πράγματα πολύ περισσότερα από τον αετό.. 

ΣΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ..

 Καταλαβαίνετε μήπως τώρα και μετά το δυστύχημα του μαχητικού αεροσκάφους γιατί είναι η πέμπτη μέρα του μήνα κι οι προβολές των σελίδων μου έχουν ήδη ξεπεράσει τις 110 χιλιάδες με τον Αύγουστο να έχει κλείσει στις 673 χιλιάδες αν η μνήμη μου δεν με απατά; Γιατί δεν γράφω μπούρδες. Δεν θέλω αναγνώστες κολλημένους που κάποιες αλήθειες δεν είναι για τα δικά τους αυτιά. Θέλω ελεύθερα, αδέσμευτα μυαλά που ν'΄αποφασίζουν επί μιας στέρεης ενημέρωσης.Και σ' όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε Γιώργο Χατζηνάσιε που ξέρω ότι μ αγαπάς και παραπονιέσαι, αλλά η ζωή μου τα χάλασε ρε Γιωργάκη και δύσκολα βλέπω τους φίλους μου. Θέλω παρουσία στήριξη όταν βγαίνω όχι βιολογική..Μια χαρά είμαι. Ψυχική συντροφιάς μήπως τα κακαρώσω πάνω στο τιμόνι.

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

 Ωδή στην απώλεια.. Ελεγεία πόνου.. Ύμνος στην ανιδιοτέλεια. Ομολογία υποταγής στο αυτοκρατορικό συναίσθημα. Κι όλα μαζί σε μια μελωδία κέντημα στον καμβά των αισθήσεων της όρασης και της ακοής. Επειδή με κάθε λέξη τους κάθε νότα ζωγραφίζουν άγιες εικόνες.. 

ΕΙΠΑΝ ΨΕΜΑΤΑ; ΟΥΤΕ ΤΟΤΕ ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ...

Μετάφραση: " Θέλω να τραγουδήσω την πιο όμορφη μελωδία εκείνη που η καρδιά μου έχει φυλακίσει από την στιγμή που μπήκες στην ζωή μου..Θέλω να τραγουδήσω τις λέξεις που ποτέ ξανά δεν έχω πει, γιατί είσαι η πιο όμορφη ανάμνησή μου αφού άνθισε στη ζωή μου το χαμόγελο.." Όρκοι όρκοι όρκοι που δίνονται για να παραβιαστούν!! Κάτι σαν τον γάμο που προηγείται του διαζυγίου.. Και το παρανοϊκό.. Ηταν ψέματα; Ούτε τότε μα μήτε και μετά..

ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΙ ΑΝΑΣΑΙΝΩ

 Είναι να μην σου λάχει. .. Να παλεύεις τη μοναξιά σου γιατί αρνείσαι μαζί της να συμφιλιωθείς. Και ν ανασαίνεις σ’ ένα ομιχλώδες δωμάτιο από το δηλητήριο του καπνού.. Ιδανική ατμόσφαιρα για τον ιδανικό αυτόχειρα. Αλλά και για το παραμελημένο φαντασματάκι ενός χθες που νόμιζες πως είχες διαγράψει. Το ζωντάνεψε η θολούρα του καπνού και σου ζητά να το ταΐσεις.. Κι αρχίζουν έτσι να πέφτουν βροχή τ' αναπάντητα ερωτηματικά. Ώσπου να μουσκέψεις ως το κόκαλο στη μνήμη της/του. Μα πως γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου διερωτάσαι. Κάτι σαν μεταθανάτια μετάνοια μοιάζει αυτό. Κι ο θεός αμαρτίες συγχωρεί, ερωτικές μαλακίες όχι. 

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

 Όχι ρε μαλακισμένα.. Εμείς οι προ της αποφράδας ημέρας του μιλένιουμ δεν είχαμε κινητά ούτε τάμπλετ για να υψώσουμε ψηφιακούς τοίχους μεταξύ μας. Αγνοούσαμε τους ψυχολόγους πλην ίσως του Φρόυντ κάποιοι όχι εγώ. Επειδή θαύμαζα τον Γιούνγκ της κοινωνικής ψυχολογίας. Δεν γουστάραμε αυτές τις αμερικανιές της βιομηχανικής παραγωγής ανθρώπων και συμπεριφορών. Γιατί είχαμε φίλους.

ΜΑΓΕΙΑ

 

 Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τα νιάτα ή ο χρόνος η μελωδία και ο τόπος που στη θέα τους μαγεύουν...Ισως είναι τα ρίγη ενός ξαφνικού ηδονικού πυρετού συναισθημάτων που σε συνεπαίρνει, αλλά ποιος είναι αυτός που θα ψάξει να βρει το γιατί μέσα στην πανσπερμία αποχρώσεων του ασημοστολισμένου από το φεγγάρι ερωτικού μπλε. Απλώς αφήνεσαι να σε ταξιδέψει σε τροχιές αστρικές. Ψάχνοντας τι; Το Ησιοδικό νησί των Μακάρων.. Με το εισιτήριο να έχει κοπεί δίχως επιστροφή.. 

 

ΑΦΩΝΟΣ

 Σε στάση προσευχής και όχι προσοχής το άκουσα. Είχε έτη πολλά να με συγκλονίσει ένα μουσικό άκουσμα που ο ρυθμός, η μελωδία και η ερμηνεία είχε την ισχύ όχι μιας αποκάλυψης, αλλά ανακάλυψης!! Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική αλήθεια. Που δεν αποκαλύπτει. Ανακαλύπτει. 

 

ΔΙΧΩΣ ΚΕΡΔΟΣ ΚΕΡΑΤΑ

 Είχα ένα όνειρο κρυφό. Που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε απατηλό. Της σύνταξής μου δοθείσης να δραπετεύσω στα Κύθηρα. Να πλημμυρίζουν τα μάτια μου από το φως των ανατολών μα κι από τα χρώματα της Άνοιξης και της Δύσης. Να οσφραίνομαι τ ’αρώματα της γης και να γεύομαι δίχως διαμεσολαβήσεις τους καρπούς της. Με τ απογεύματα εν τέλει ν’ ακούω τον ψίθυρο από το θρόισμα των φύλλων σαν ερωτική εξομολόγηση. Λογάριαζα όμως δίχως τον ξενοδόχο. Αφ ενός το σώμα μου που επλήγη ανεπανόρθωτα αν και οι γιατροί στου Γεννηματά με τιμούν δηλώνοντας πως: Δεν θα επιτρέψουμε να μας φύγεις εσύ. Αλλά και τα νεοταξικά κτήνη που άρπαξαν δια μέσου των ασφαλιστικών μου φορέων σαράντα ετών εξοντωτικό Μαραθώνιο στις σφηκοφωλιές της παραπληροφόρησης. Θυμάμαι τους εκδότες μου να με παραινούν δια μιας υπομονετικής πειθούς, οι αμοιβές μου να είναι κατά το ήμιση μαύρες. Εξαγριωνόμουν. Ούτε λέξη δεν ήθελα ν ακούσω. Στ’ ασφαλιστικά μου ταμεία όλα. Ως της τελευταίας δραχμής ή ευρώ. Και κρατηθείτε: Γνώριζα από κοινού με τον Μιχάλη τον Χαραλαμπίδη από το 1996 την επερχόμενη καταστροφή. Στις ατέρμονες συζητήσεις μας ήταν κι ο τότε πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ ο Κώστας ο Γκοτσίνας. Τι αρνιόμουν πεισματικά ν αποδεχτώ; Πως αυτός ο λαός του ατομικού ωφελιμισμού θ’ αποδεικνυόταν κότα. Κότα λυράτη. Ας πρόσεχα. Γιατί τώρα τρώω στην μάπα την Αθήνα και την επί ματαίω διαχείριση ενός ιστότοπου αφύπνισης, που μοιάζει με δίχως κέρδος κέρατα..

ΑΛΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΑΛΛΑ ΗΘΗ..

Ως προς τους Χίπις ο λόγος. Της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της εποχής των λουλουδιών. Με την μουσική επικοινωνία να είναι πρωτόλεια αλλά αυθεντική. Δεν μεσολαβούσαν οι ψηφιακές μαλακίες και οι πολλαπλασιαστές του ήχου. Ούτε διορθωτές της φάλτσας φωνής.. Αν δεν το είχες δεν σ' έπαιρνε. Κλώσαγες τ' αυγά σου. Αν σ' έπαιρνε έβγαινες όπως η Janis Joplin, στο πάρκο με τις τηγανίτες, στη καρότσα ενός ημιφορτηγού κι από την πρώτη στροφή η γήινη φθηνή εικόνα έπαιρνε σχήμα και μορφή μιας σκάλας του Μιλάνου."Μούδωσες την φωνή σου, μούδωσες την ψυχή σου, σούδωσα ειρήνη στην καρδιά σου.." Άλλοι καιροί άλλα ήθη.. 

ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ -- ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ

 (Απόσπασμα από το τέταρτο βιβλίο μου που αισιοδοξώ πως η ζωή θα μου δώσει την ευκαιρία να ολοκληρώσω) 

Λόγος αντρίκιος το ζεϊμπέκικο. Κατηγορηματικός. Λιτός.. Λόγος που συνοδεύει πάντα όσα ζεϊμπέκικα μέθυσαν στο αλκοόλ τους την ανδρική ψυχή.