ΔΙΧΩΣ ΚΕΡΔΟΣ ΚΕΡΑΤΑ

 Είχα ένα όνειρο κρυφό. Που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε απατηλό. Της σύνταξής μου δοθείσης να δραπετεύσω στα Κύθηρα. Να πλημμυρίζουν τα μάτια μου από το φως των ανατολών μα κι από τα χρώματα της Άνοιξης και της Δύσης. Να οσφραίνομαι τ ’αρώματα της γης και να γεύομαι δίχως διαμεσολαβήσεις τους καρπούς της. Με τ απογεύματα εν τέλει ν’ ακούω τον ψίθυρο από το θρόισμα των φύλλων σαν ερωτική εξομολόγηση. Λογάριαζα όμως δίχως τον ξενοδόχο. Αφ ενός το σώμα μου που επλήγη ανεπανόρθωτα αν και οι γιατροί στου Γεννηματά με τιμούν δηλώνοντας πως: Δεν θα επιτρέψουμε να μας φύγεις εσύ. Αλλά και τα νεοταξικά κτήνη που άρπαξαν δια μέσου των ασφαλιστικών μου φορέων σαράντα ετών εξοντωτικό Μαραθώνιο στις σφηκοφωλιές της παραπληροφόρησης. Θυμάμαι τους εκδότες μου να με παραινούν δια μιας υπομονετικής πειθούς, οι αμοιβές μου να είναι κατά το ήμιση μαύρες. Εξαγριωνόμουν. Ούτε λέξη δεν ήθελα ν ακούσω. Στ’ ασφαλιστικά μου ταμεία όλα. Ως της τελευταίας δραχμής ή ευρώ. Και κρατηθείτε: Γνώριζα από κοινού με τον Μιχάλη τον Χαραλαμπίδη από το 1996 την επερχόμενη καταστροφή. Στις ατέρμονες συζητήσεις μας ήταν κι ο τότε πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ ο Κώστας ο Γκοτσίνας. Τι αρνιόμουν πεισματικά ν αποδεχτώ; Πως αυτός ο λαός του ατομικού ωφελιμισμού θ’ αποδεικνυόταν κότα. Κότα λυράτη. Ας πρόσεχα. Γιατί τώρα τρώω στην μάπα την Αθήνα και την επί ματαίω διαχείριση ενός ιστότοπου αφύπνισης, που μοιάζει με δίχως κέρδος κέρατα..