Είναι να μην σου λάχει. .. Να παλεύεις τη μοναξιά σου γιατί αρνείσαι μαζί της να συμφιλιωθείς. Και ν ανασαίνεις σ’ ένα ομιχλώδες δωμάτιο από το δηλητήριο του καπνού.. Ιδανική ατμόσφαιρα για τον ιδανικό αυτόχειρα. Αλλά και για το παραμελημένο φαντασματάκι ενός χθες που νόμιζες πως είχες διαγράψει. Το ζωντάνεψε η θολούρα του καπνού και σου ζητά να το ταΐσεις.. Κι αρχίζουν έτσι να πέφτουν βροχή τ' αναπάντητα ερωτηματικά. Ώσπου να μουσκέψεις ως το κόκαλο στη μνήμη της/του. Μα πως γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου διερωτάσαι. Κάτι σαν μεταθανάτια μετάνοια μοιάζει αυτό. Κι ο θεός αμαρτίες συγχωρεί, ερωτικές μαλακίες όχι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου