Aπό το κυβερνητικό success story εξαιρούνται τα θύματα της εργοδοτικής και αστυνομικής βίας. Στην χώρα της εθελουσίας σύνταξης τύφλωσης και βαρηκοΐας σαλπίζει πληροφοριακό σιωπητήριο ως προς αυτά. Δεν έχουν έτσι ούτε ονοματεπώνυμο ούτε φωνή. Όχι δεν θα καταφύγω στα στερεότυπα των Τεμπών του Βιολάντα και άλλων τινών σαλτιμπάγκων της επιχειρηματικότητας. Θ’ αναφερθώ στο εξάχρονο --πνιγμένο στην πισίνα μιας ενοικιαζόμενης βίλας στην Γιάλοβα Μεσσηνίας-- αγοράκι . Για τα ΜΜΕ δεν είχε όνομα το αγγελούδι. Αγνώστου πατρός. Καθαρίστρια μετανάστης η μάνα που έχασε την καρδιά της καρδιάς της. Μια στάλα αίμα στους ποταμούς της ιστορίας μοιάζει. Κάτι σαν μια στάλα βροχής στον ωκεανό. Σε κάποια μεγέθη της στατιστικής θα το κρύψει .. Μα ότι κι αν κάνει δεν το χωράει ο νους πλην ίσως ημών των ιδίων που: Μη μας τους κύκλους τάρατε.
.




















