Το έψαχνα απεγνωσμένα. Καιρό. Για να διασταυρωθώ μαζί του εξημέρωτα σήμερα τρισευτυχισμένος Λιώνω όταν τ' ακούω.. ΘΕΊΑ ΦΩΝΗ Φυλακίζω εικόνες ονειρικές στο κελί τους. . Έστω για λίγο.. Για μερικές ανάσες.. Και λίγο πριν καταδυθώ στην Πορτογαλική επανάσταση των γαρυφάλλων του Καρβάλιο, στην τελευταία νότα μου χτυπά ορμητικά τον κάβο της Πορτογαλίας ο κοινωνικός ωκεανός . Που έχει αγριέψει.. . Τα κύματά του ίδιοι δράκοι που κάθε μέρα καταπίνουν κάποιους.. Δίχως στο βουητό ν’ ακούμε την απόγνωση στις κραυγές τους. Και μετά η καταστροφική σιωπή. Του θανάτου και της ενοχής.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου