Από μηνυση σε μήνυση με πηγαίνουν. Κι ενώ κατά συρροή αθωώνομαι δεν πτοούνται Με κατατρέχουν όπου θεωρούν πως με βρίσκουν ανοιχτό.
Δώστε βάση
Από μηνυση σε μήνυση με πηγαίνουν. Κι ενώ κατά συρροή αθωώνομαι δεν πτοούνται Με κατατρέχουν όπου θεωρούν πως με βρίσκουν ανοιχτό.
Δώστε βάση
Διατυπώνετε την απορία πως σέρνουν στα δικαστήρια έναν δημοσιογράφο και αποφυλακίζουν εγκληματίες και ψυχασθενείς. Αρχικώς αδέλφια δεν αφορά "έναν" αλλά τον δημοσιογράφο της υψηλής δημοφιλίας που ούτε μια στιγμή της ζωής του δεν αποστασιοποιήθηκε του ελέγχου της εξουσίας. Και δεύτερον δεν τους στάθηκε άλλη αιτία πέραν αυτής του επεισοδίου στο ΣΩΤΗΡΙΑ.
Τι συνέβη εκεί;
Και ξαφνικά υψώθηκαν οι πόροι μου σαν πευκοβελόνες Πληροφορήθηκα άφωνος πως υπάρχει πιθανότητα ο μεσαίος μου γιος ο πανεπιστημιακός και πρώην στέλεχος της ΚΝΕ να μετέχει σε Νατοϊκό πρόγραμμα.
Αφορμής δοθείσης της αναφοράς μου στον πατέρα μου να σας διηγηθώ ένα σχεδόν παραλυτικό γεγονός Το περιγράφω στο βιβλίο που αν μου επιτρέψει η ενημέρωσή σας ευελπιστώ πως θα το τελειώσω.
Ήταν το έτος 1982 εγώ σε βρεφονηπιακή επαγγελματική ηλικία μόλις έχω εκφωνήσει το δελτίο των εννέα και εξέρχομαι του ραδιομεγάρου ψάχνοντας ταξί.
Αδέλφια ζω στο μετέωρο βήμα του πελαργού. Ισορροπώ μεταξύ ζωής και θανάτου. Η αναπνοή μου μάζεψε εξ αιτίας του ΧΑΠ σα ρούχο που μόλις έχει πλυθεί και ο καρκίνος παλινόστησε ως άσωτος υιός.
Ζόρικη η κατάστασή μου.
Δύο αξιωματούχους δεν άλλαξε ποτέ και κατά την πρώτη επταετία του ο Ανδρέας Παπανδρέου.. Και οι δύο στον ΣΤΕΝΌ κύκλο των φίλων μου. Τυχαίο δεν νομίζω τάκηδες.
Ο ένας ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας. Ο άλλος ήταν ο Κώστας Παπαβασιλείου πρόεδρος του ΙΓΜΕ.
Μια ίωση με υψηλό πυρετό ανησύχησε την ομάδα των γιατρών που με παρακολουθεί και με ...προσήγαγαν δέσμιο για εξετάσεις αλλά κλινήρη και εντός του νοσοκομείου. Για ν αποφανθούν πως εκτέθηκα άοπλος στις αλλοπρόσαλλες αλλαγές του καιρού και την πάτησα. Και μαμά τού, "πάρε ζακέτα μαζί σου", δεν υπάρχει από καιρού. Με τους φίλους που έγιναν αστρόσκονη να την παραπλανούν. Γιατί στο αγωνιώδες ερώτημά της "αν έμαθα να ζω" την φουσκώνουν στα ψέματα Ναι κυρά Καίτη ναι της απαντούν..
Νύχτα βασανιστική.Νύχτα αυτοκριτικής ή μήπως παραμιλητό εξομολόγησης γιατί είναι η ώρα που βαραίνει η ψυχή. Η αφορμή πλάι μου η πλατεία Χαλανδρίου που σφύζει στο νιάτο. Με φωνές στα ψηλά ντεσιμπέλ που αν μ' ενοχλούν είναι γιατί το μόνο άσχημο που βρίσκω βρίσκεται στο πρόσωπό μου κοιτάζοντας απέναντί μου τα φρέσκα δικά τους. Επειδή δεν ανήκω πλέον σ' αυτά. Περιορίζομαι ωστόσο παρηγορητικά πως μια μέρα θ' αντιστρέψουν όπως κι εγώ τις προσδοκίες τους. Σήμερα ποθούν αγάπη, χρήματα, υγεία.Αύριο θα θέλουν υγεία χρήματα κι αγάπη. Η σειρά αλλάζει. Τίποτ' άλλο..
Ζουζούνι το φατσοβιβλίο μ' αυτές τις υπομνήσεις στο παρελθόν. Παραπομπές που ωθούν συχνά σε ανεπιθύμητες αναμνήσεις. Ως αυτή της φωτό. Η ομάδα των ελλήνων δημοσιογράφων και τεχνικών στην Τρίπολη της Λιβύης κατά την καταδίωξη, από κοινού με άλλους τριακόσιους από τον διεθνή Τύπο, του Καντάφι -- πιστοποιημένος λάτρης της Ελλάδας τον πουλήσαμε κατά το συνήθειο μας και αυτόν-- για μια συνέντευξη σε σχέση με την εισβολή των ..εκπολιτιστών γκάνγκστερς στο Ιράκ.
Βουνό απροσπέλαστο η μέρα που παρήλθε. Ακόμη και με συναισθήματα ορειβατικά καρφιά να γατζονώσουν από τους βράχους των αναμνήσεων, κάθε που άγγιζες κάποια από τις κορυφές της παρηγοριάς, αυτή η πόρνη διπλασίαζε σαδιστικά το ύψος της. Για να πονάς..Και να μην φτάνεις στην λησμονιά ποτέ..
Έχει αξία να σας διηγηθώ μια ιστορία προκειμένου ν΄’ αντιληφθείτε την επιρροή της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους στις καθημερινές μας σχέσεις.
Αποφασίστηκε νύχτα η μετακίνησή μου προς το πεδίο εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ.. (αυτή αντιθέτως των ρώσων δεν ήταν εισβολή εξαγωγή δημοκρατίας ήταν)
Έσβησε το φως ενός από τους δασκάλους μου Του σκηνοθέτη Κώστα Λυχναρά. Σε ηλικία 86 ετών.
Μια από τις κορυφαίες πολιτικές επιτυχίες μας ήταν η απόλυτη σεβασμού στην ιστορία κινηματογραφική αναπαράσταση της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου που εισέπραξε τα μπιζ όλου του έντυπου φάσματος και εκτίναξε στα ύψη τη δημοσιογραφική μου διαδρομή.
Αφορμής δοθείσης της αφύπνισης --από την εξαιρετική συνάδελφο-- εφιαλτών, εν συντομία: Ριζεάκου: Η μόνη απόλυση που είχα προτείνει και που απέσυρα την ύστατη ώρα. Γιατί ; Βρώμικο 1989. Εγώ στο μπλοκ των δημοσιογράφων υπεράσπισης του Ανρέα Παπανδρέου. Μόνος εναντίον όλων ακόμη και των ...μεταμελημένων Πασήκων (πανελλήνιο σημιτικό κίνημα πολιτικής υπονόμευσης των λαϊκών κατακτήσεων απλώς θυμηθείτε τον Σπράο.)
Μη με πιέζετε εξακολουθητικά ως προς το που έχω προσανατολίσει την πυξίδα της ψήφου μου. Γιατί θ απαντώ πάντα με γενικές αρχές.
Πρωτίστως γιατί όπως έχω κατ’ επανάληψη διαπιστώσει και δημόσια ομολογήσει, οι επισκέπτες και αναγνώστες μου είναι μυαλά ψαγμένα και «κρίσιν» έχουν. Υποχρέωσή μου είναι να την ενισχύσω με προκύπτουσες πληροφορίες από τον έλεγχο της εξουσίας, ώστε ν ασφαλίσουν στο μέγιστο δυνατό τις επιλογές τους.
Κέντρο τύπου εκλογών Μεγάλη Βρεττανία.. 1985.. Εγώ με το τηλεοπτικό μου συνεργείο.. και το μικρόφωνο ανά χείρας. Είχα ήδη χριστεί πολιτικός συντάκτης.. Κάτι που εξελίχθηκε σε συνειδησιακή παγίδα. ΄Ο σημερινός μου καρκίνος από αυτή την πλήρως μολυσμένη από ιούς άντλησε τα υλικά. Αργά αλλά σταθερά υποχωρούσε ο πολιτικός συναισθηματισμός με την φύση που σιχαίνεται τα κενά να τα καλύπτει δια του πολιτικού κυνισμού. Από εδώ ανακοινώνονταν σταδιακά τ' αποτελέσματα..
Από την Ζάνα Πεμπόνη
Κάποιος που είχε καρκίνο στο τελικό στάδιο είπε κάποτε, "μην στεναχωριέσαι για μένα, όλοι ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να γίνουμε τουρίστες, να απολαύσουμε τη ζωή, να πάμε αξιοθέατα, να κάνουμε καλές πράξεις, απλά τυχαίνει να φεύγω νωρίτερα από τους άλλους". Σήμερα είναι η Ημέρα Επιζώντων του Καρκίνου.
Σήμερα θ'απουσιάσω της ιστοσελίδας μου.. Χήμειο. Οδύσσεια.. Στην μόνη που επί του ασφαλούς θα λείψω. Γιατί έχει ψυχή. Την ψυχή μου.
Για πόσους από τις χιλιάδες -- όπως η αριθμομηχανή της google καταγράφει-- υμών δεν ξέρω..
Κάποτε στη βιλιτσα της Σοφίας στο Καστρί η αξιολάτρευτη Σοφούλα καθώς γευματίζαμε μαζί μου είχε πει πως:
Τρίπολη Λιβύης αναμονή του Καντάφι -- σταθερός φίλος της Ελλάδας-- για συνέντευξη..
Καταδιώκετο τρεις μέρες και νύχτες ο Καντάφι από διακόσιους δημοσιογράφους για την αρπαγή έστω μιας φράσης εν σχέσει με την εισβολή των γιάνγκηδων στο Ιράκ. Εγω είχα άκρες. Δεν τον κυνηγούσα.
Αφορμής δοθείσης της σαρωτικής εισβολής σας στην ανάρτηση με την Λιάνα λέω να διανθίσω το κουτσομπολιό σας και μια ακόμη προσωπική στιγμή. Εδώ με τον Δημήτρη.. Ο πλέον έντιμος αστός πολιτικός. Πολιτική συζήτηση σε κάποια παρουσίαση βιβλίου αν θυμάμαι καλά. Μάλλον ήταν τότε που μου έκανε τη πρόταση να κατέβω υποψήφιός του με το ΔΗΚΙ.
Το αποπειράθηκα γιατί τον εκτιμούσα. Για μένα ο γιος του αγωγιάτη ήταν ο εξέχων τίτλος τιμής του. Ήρθα τρίτος (εννιά χιλιάδες σταυροί με τον τελευταίο της ΝΔ να εκλέγεται μόλις με δύο χιλιάδες) εξελέγησαν δύο στη Β περιφέρεια Αθηνών.Πρώτος ο Δημήτρης δεύτερος ο Δημαράς και τρίτος εγώ που μου είχαν τα Μίντια του πολιτικού ξεπεσμού ρίξει μαύρο.
Γιατί σε απόπειρα παγίδευσής μου επί ενός πάνελ αναφέρθηκα παρουσια της Μπακογιάννη στην 17η Νοέμβρη ως εξής:
Θα καταδικάσω τις ενέργειές της όταν εσείς καταδικάσετε τους ηθικούς αυτουργούς των εργατικών ατυχημάτων -- εργοδοτικών εγκλημάτων, τις κωμοπόλεις που χάνονται πληθυσμιακά στις ράγες και στην άσφαλτο και εν τέλει τους εκατοντάδες νεκρούς από την πρέζα κατ' έτος.
Ενοχη σιωπή ακολούθησε την φράση μου.
Στο πλευρό μου η Λουκία. Ένα όμορφο ντρέτο ηθικό και πάνω απ' όλα μορφωμένο κορίτσι υποψήφια δημοσιογράφος των ανεκπλήρωτων ονείρων. Όλα όσα της ήταν απολύτως απαραίτητα ν' αποτύχει. Γιατί στην "τέταρτη εξουσία" ο ιστορικός αναλφαβητισμός η δουλοπρέπια και η ανηθικότητα δεν είναι μειονεκτήματα.