Αφορμής δοθείσης της αναφοράς μου στον πατέρα μου να σας διηγηθώ ένα σχεδόν παραλυτικό γεγονός Το περιγράφω στο βιβλίο που αν μου επιτρέψει η ενημέρωσή σας ευελπιστώ πως θα το τελειώσω.
Ήταν το έτος 1982 εγώ σε βρεφονηπιακή επαγγελματική ηλικία μόλις έχω εκφωνήσει το δελτίο των εννέα και εξέρχομαι του ραδιομεγάρου ψάχνοντας ταξί.
Αυτοκίνητο και βεβαίως είχα-- άλλωστε έχω αλλάξει καμιά δεκαριά ώσπου μας κατέστρεψε όλους η δεξιά το 2010-- αλλά δεν θυμάμαι γιατί δεν το είχα την μέρα εκείνη.
Σε κάθε περίπτωση βρήκα ταξί κάθομαι στην θέση του συνοδηγού για να φρενάρω επί ματαίω ή ώσπου να μου βγει το πόδι στην άσφαλτο όταν φρέναρε και ο ταξιτζής. Δεν προλαβαίνουμε να διανύσουμε πεντακόσια μέτρα πιάνει δεξιά και σταματά. Με κοιτάζει ίσια στα μάτια και με ρωτά:
"Εσύ δεν είσαι ο Ανδρικόπουλος που λέει τις ειδήσεις;"
"Ναι εγώ του απαντώ."
"Και πως ρε παιδί μου δεν μου βγαίνει η σχέση μονολόγησε κι αφού δεν πήρε απάντηση συνέχισε. "Απο πούθε είναι η καταγωγή σου"
"Από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας" γρυλίζω.
Γιατί κατέβαινα θυμωμένος στον ασθενή πατέρα μου φιλοξενούμενο επί κλινικής στην Γλυφάδα. Έπνεε τα λοίσθια εξ αιτίας ενός οδυνηρού καρκίνου στα οστά και γαμωσταύριζα την τύχη μου γιατί τον αγαπούσα.
"Γιάννη λένε τον πατέρα σου και Καίτη τη μητέρα σου" εξακολούθησε ο ταξιτζής.
"Ναι γιατί " τον ρώτησα τώρα εγώ έκπληκτος.
"Ηταν ο πατέρας σου στην αντίσταση; συνέχισε απτόητος. "Ναι τι θέλεις μωρ' αδελφέ μου ασφαλίτης είσαι;Τα κοινωνικά μου φρονήματα ελέγχεις;"
"Τι λες ρε κωλόπαιδο ξέρεις ποιος είμαι εγώ", μου επιτίθεται αιφνιδιαστικά. "Το δεξί χέρι του καπετάνιου!!" Του ποιου;" τα είχα πλέον χάσει. Του πατέρα σου ρε απολειφάδι που αυτός ο άντρας κι αυτή η φοβερή γυναίκα γέννησαν εσένα για να εξυπηρετείς το σύστημα των Καραμανλήδων!!"
Οποιοσδήποτε άλλος να ήταν θα τον είχα κάνει σαν σύκο από το ξύλο.
Ώσπου φτάσαμε στην Γλυφάδα μ εμένα σαν μαρμαρωμένο βασιλιά κι αυτόν να έχει σβήσει τα ρολόγια και κατεβάσει μερικές χριστοπαναγίες. Για να βρεθώ εμπρός σε μεταφυσική σκηνή. Τον πατέρα μου μέσα στους αφόρητους πόνους και με μάτια κλειστά σχεδόν σε κώμα να τον αναγνωρίζει κι εκείνον να του φιλά το χέρι.
Καπετάνιε μου καπετάνιε μου να επαναλαμβάνει με λυγμούς δεν θα πεθάνεις εσύ, για να δυο δάκρυα στα μάτια του πατέρα μου.
Κι όσο για την μητέρα μου να χοροπηδά και ο ταξιτζής να την προσφωνεί αντάρτισσα Καίτη. Η νοσοκόμα τους ήταν αλλά εξ όσων μου είπε είχε κόψει εισιτήριο δίχως επιστροφή σε πολλούς Γερμανούς.
Έτσι έμαθα λεπτομερώς την διαδρομή του πατέρα μου από τα Ελληνικά βουνά που ο ίδιος αρνείτο να μου διηγηθεί.
Γιατί; Επειδή δεν ήθελε να με προσηλυτίσει. Δεν είναι δική μου η ζωή είχε κάποτε στην μητέρα πει .. Εγώ την έχασα. (δευτεροετής της νομικής είχε αναρριχηθεί για την λευτεριά μου στα βουνά και λόγω των ελλεπάλληλων εξοριών δεν την τελείωσε ποτέ)
Τόσο δημοκράτης ήταν..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου