Ας μιλήσουν τα τραγούδια και όχι ο Γουλιμής ανθ ημών. Ας εκφραστεί δια μέσου αυτών των επιθετικών μελωδιών η πρωτοφανής οργή. Για τα Τέμπη, για την Μάκρη, την Μάνδρα, τους αυτόχειρες, τους Οπεκεπέδες, τους υποκλοπείς, των στα χακί παγιδευθέντων επί της Λιβύης ψυχών, τους σε απόγνωση εξαπατημένους των μουτζουρωμένων δημοψηφισμάτων, τον εξορισθέντα κοινωνικό μας ανθό. Περί παράπλευρων απωλειών επρόκειτο. Η ποσόστωση των οποίων δικαιολογείται από ένα καθεστώς που αν ο λαός γνώριζε πως λειτουργεί το νομισματικό σύστημά του θα είχε επαναστατήσει την επομένη το πρωί..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου