Είναι να μην σου κάτσει. Να θες με κάποιον ν' ανταλλάξεις δυο λέξεις.. Αλλά να βιώνεις τη μοναξιά σου σ’ ένα ομιχλώδες δωμάτιο από το δηλητήριο του καπνού.. Και ξαφνικά να πέφτουν βροχή τ’ αναπάντητα ερωτηματικά. Ώσπου να μουσκέψεις ως το κόκαλο στη μνήμη της. Ή στη μνήμη του.. Αν είσαι τυχερός γιατί θεωρείς πως άξιζε.. Έστω κατόπιν εορτής.. Μα πως γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου διερωτάσαι. Κάτι σαν μεταθανάτια μετάνοια μοιάζει αυτό. Κι ο θεός αμαρτίες συγχωρεί, όχι νεανικές μαλακίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου