ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

 ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΠΟΝΤΕΣ / ΕΝΑΣ ΑΠ' ΑΥΤΟΥΣ Ο ΛΕΩΝ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΕΛΕΖΟΣ/ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ; ΕΠΕΙΔΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ !!!!!!!! 

 

ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 

Υπάρχει ένας και μόνο κανόνας που οφείλουν να τηρούν οι δημοσιογράφοι όταν ασκούν το επάγγελμά τους: ο Κώδικας Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας. https://www.esiea.gr/.../arxes-deontologias-dimosiografikoy/ Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο... 

Όταν μια κυβέρνηση επιχειρεί να προσθέσει «επιτηρητές» πάνω από αυτόν τον κανόνα, τότε δεν μιλάμε για προστασία της Δημοκρατίας, αλλά για προσπάθεια πολιτικού ελέγχου της Ενημέρωσης. 

Η σημερινή κυβερνητική πρωτοβουλία, με στόχο τη δημιουργία ενός δήθεν «παρατηρητηρίου» για τα fake news και τον «τοξικό λόγο», δεν είναι αθώα. Πρόκειται για μια πολιτική απόπειρα να εγκαθιδρυθεί ένας μηχανισμός που, πίσω από τον τίτλο της καταπολέμησης της παραπληροφόρησης, θα παρακολουθεί και θα αξιολογεί κυρίως το έργο των δημοσιογράφων. Και όταν η εξουσία αρχίζει να αξιολογεί την Ενημέρωση, η Ελευθερία του Λόγου είναι ήδη σε κίνδυνο. Κι αυτό διότι, η ελευθερία του λόγου δεν «θωρακίζεται» με κυβερνητικά συνέδρια. 

Η εμπιστοσύνη στα Μέσα Ενημέρωσης δεν αποκαθίσταται με κρατικά φόρουμ και επικοινωνιακές καμπάνιες. Αποκαθίσταται μόνο με τρία πράγματα: 

- Με ανεξαρτησία των δημοσιογράφων, 

- Με πραγματικό πλουραλισμό, 

- Με απόλυτη διαφάνεια στην εξουσία. 

Όταν μια κυβέρνηση οργανώνει συνέδρια για να μιλήσει η ίδια για την «αλήθεια», το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα το αντίθετο από αυτό που διακηρύσσεται... 

Η ελευθερία του λόγου δεν χρειάζεται παρατηρητές. Χρειάζεται λιγότερη εξουσία πάνω της. Και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα για ορισμένους να είναι ακριβώς αυτό: ότι, παρά τους ελέγχους σε μεγάλα μέσα, η ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο εξακολουθεί να υπάρχει... Οι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ και οι "δημοσιογράφοι"... Στην εφημερίδα «TA ΝΕΑ» πριν μερικά χρόνια δημοσιεύθηκαν τρία πολύ επίκαιρα για τις μέρες μας μαθήματα δημοσιογραφίας που παρέδιδε ο Λέων Καραπαναγιώτης. 

Ήταν από τους τελευταίους φιλοσόφους δημοσιογράφους - διευθυντές που έκαναν την επανάσταση στον γραπτό Τύπο. Πίστευε στη δημοσιογραφία που διεισδύει στα πράγματα, που προβάλλει κάτι περισσότερο από το τώρα και στον καλλιεργημένο βαθιά δημοσιογράφο. Γιατί, πώς μπορείς να πορευτείς όταν η προσωπικότητά σου δεν επηρεάζεται από το βιβλίο, τη μουσική, το θέατρο, τις καλές τέχνες, δηλαδή την κουλτούρα; Πώς μπορείς να πορευτείς στις εποχές χωρίς τον λόγο και τον στοχασμό; 

Τα τρία απλά και επίκαιρα μαθήματα δημοσιογραφίας -για πρωτοετείς- από τον μοναδικό δάσκαλο και μεγάλο απόντα, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, βοηθούν όποιον θέλει να ξετυλίξει το κουβάρι από την αρχή. 

Ακριβώς σήμερα, με τα τόσα ανήκουστα που συμβαίνουν γύρω μας, όλα αυτά ίσως ακούγονται ρομαντικές προσεγγίσεις ή ιστορίες για ανυποψίαστους φοιτητές. Άλλωστε, αυτόν τον καιρό οι πολίτες είναι θυμωμένοι και προδομένοι από τους πολιτικούς. Πιθανόν μάλιστα να έχουν δίκιο ό, τι και να λένε και ό, τι και να σκέπτονται για τους εκπροσώπους της Ενημέρωσης. 

Υπάρχει, όμως, η απάντηση και αυτή βρίσκεται στα απλά μαθήματα της δημοσιογραφίας. Η «σχολή Καραπαναγιώτη» δεν είναι μύθος, αλλά πραγματικότητα. Η "σχολή Καραπαναγιώτη" έχει πολλούς μαθητές και ακόμη περισσότερους οπαδούς. Ανθρώπους που δεν παζαρεύουν τη δουλειά τους, έχουν αρχές και επιμένουν να δημοσιογραφούν με αξιοπρέπεια... 

ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ Οι δημοσιογράφοι δεν μπορεί να είναι οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, δεν μπορεί να είναι τα πρόσωπα – κλειδιά στις εξελίξεις και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι μέρος του προβλήματος. Δεν είναι η δουλειά τους να δημιουργούν τα γεγονότα, αλλά να καταγράφουν τα γεγονότα. Όταν τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, με τους δημοσιογράφους να στρέφουν πάνω τους τους προβολείς, να επιτίθενται, να καταγγέλλουν, να εξηγούν και να απολογούνται, τότε έχει χάσει η δημοσιογραφία, που αυτό σημαίνει ότι έχει χάσει η κοινωνία. Ποιος έχει κερδίσει; Η πολιτική εξουσία που βρίσκει δρόμο διαφυγής καθώς με ευκολία μπορεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των ΜΜΕ και να υποδείξει ως φαύλους, παραμυθάδες και αργυρώνητους αυτούς που η δουλειά τους είναι μόνο να πληροφορούν. 

ΜΑΘΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ 

Η σχέση του δημοσιογράφου με τον πολιτικό, τον μεγάλο επιχειρηματία και τον τραπεζίτη, αυτούς δηλαδή που αποκαλούμε πηγές της ενημέρωσης, είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου και εάν βρεθούν, τότε οι δημοσιογράφοι έχουν προδώσει τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές τους και τους ακροατές τους. Ο δημοσιογράφος με τον πολιτικό και τον οικονομικό παράγοντα δεν μπορεί να είναι «κολλητοί». Οι σχέσεις τους πρέπει να είναι, κοινωνικά, ευπρεπείας και οι αποστάσεις ασφαλείας να τηρούνται συστηματικά και συνειδητά. Όσες φορές ο κανόνας παραβιάζεται, χάνουν οι πολίτες καθώς γίνονται θεατές ενός στημένου παιχνιδιού. 

ΜΑΘΗΜΑ ΤΡΙΤΟ 

Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί είναι μεσολαβητής ούτε διαχειριστής στην επίλυση διαφορών των προσώπων της εξουσίας. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι διακινητής, «βαποράκι» δηλαδή, των πληροφοριών που συγκεντρώνει στο ρεπορτάζ. Διότι τότε υποκρύπτει από τους πολίτες όσα γνωρίζει και δίνει την ευκαιρία για κουκουλώματα στους παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής