Γίνεται επτά ετών ο τρίτος μου γιος ο Έκτορας και αφορμή για όλο αυτό το σχόλιο. Έχουν κανονίσει οι άλλοι δύο να τον πάρουν Σαββατοκύριακο στο σπίτι του δεύτερου. Με την ηλικιακή διαφορά τους γιγαντιαία τον είχαν άθυρμα.
Όποια τρέλα άνθιζε στο μυαλό του οι άλλοι του τη φύτευαν στη πράξη.
Λούνα παρκ μετά το λούνα παρκ έκαναν το σπίτι.
Όταν
κάποτε πήγα να τον πάρω, παρουσία της μάνας του, έχει σημασία και κρατήστε το, με ρώτησε μέσα στη τρέλα του ενθουσιασμού του μ’ εκείνη την αφοπλιστική παιδική αφέλεια:
Μπαμπά αφού η μαμά του Πάνου είναι τόσο καλό κορίτσι γιατί τη χώρισες;
Κάγκελο η μάνα του άγαλμα ο μπαμπάς του.
Θέμα που λίγο αργότερα εισήλθε σε μια διάλεξη του μαθήματος της ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Εισηγήτρια η καθηγήτρια και φίλη μου Χριστίνα την Αντωνοπούλου. Έδειξε εντυπωσιασμένη όταν της το είχα διηγηθεί..
Τι απάντησαν οι φοιτητές όταν τους ετέθη το ερώτημα;
Τα γνωστά..της βιομηχανοποιημένης δυτικής ψυχολογίας.. Ψάξε να δεις αν το παιδί μαστιγωνόταν αν κάπνιζε μπάφο ο επτάχρονος ή αν τα γιουβαρλάκια ήταν χυλωμένα.
Δικαίως. Πως να ψυχανεμιστείς ένα παιδί που μόλις διαμορφώνει χαρακτήρα;
Τι απάντησα εγώ και ο γιος μου με ξέρανε αφοπλιστικά;
Στηρίχθηκα στον παιδικό εγωϊσμό και τον ρώτησα: Αν δεν την είχα χωρίσει θα είχες γεννηθεί εσύ;
"Καλά της έκανες" απάντησε το επτάχρονο στο φτερό.
Γιατί σας τα λέω; Γιατί η ιστορία που γράφεται με αίμα δεν αλλοιώνεται, δεν σβήνει δεν παραγράφεται. Αν διόρθωνα ένα λάθος θα προκαλούσα πολλαπλασιαστικά μια καταστροφή. Διαγράφοντας ό,τι μετέπειτα σωστό..
Επομένως: Υιοθετείστε τα λάθη σας για να μην επαναληφθούν..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου