Όσο στέκουμε όρθιοι ο φασισμός θα τρέμει Θυμάστε; Με μια τόσο απλοϊκή μελωδία τα στεγνωμένα από τα χημικά μάτια και την μουσκεμένη από τόνειρο ψυχή; Θυμάστε την μετέπειτα καταστροφική σιωπή με τα σχισμένα πλακάτ, τα σκόρπια παπούτσια στην άσφαλτο, αλλά την φτερωτή καρδιά; Θυμάστε;
Την πληγωμένη από το γκλοπ των μπάτσων ξανθούλα που έκλαιγε μοναχή Σίνα και Πανεπιστημίου γωνία; Θυμάστε ; Που κάποιος την πλησίασε και της σκούπισε με τα χείλη του τα δάκρυά της; Θυμάστε; Τις φωνές μας ν αντηχούν στον αέρα ψωμί παιδεία ελευθερία; Θυμάστε; Που τότε δεν είχαμε ακόμη ανακαλύψει τους τετρατροχους τροχούς κι επιστρέφαμε πεζή στο σπίτι τραγουδώντας; Κρυμμένοι ο ένας στο σώμα του άλλου με τόνειρο σαν άγγελος να μας προστατεύει; Θυμάστε που ορκιζόμασταν πως αξίζει και να πεθάνουμε για ένα όνειρο; Και που : Όπως και νάχει ο κόσμος θα τραγουδώ την ζωή για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή..Η πληγή όχι μόνον δεν έκλεισε αλλά βάθυνε ως χαίνουσα κι εμείς ξανοίξαμε τα χρόνια μας σ' έναν ψεύτη ήλιο και ξεθωριάσαμε σαν πολυκαιρισμένη φωτογραφία…Ε, και..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου