Μι' αγκαλιά λουλούδια, ένα φανταχτερό παράσημο και παγωμένα δάκρυα στα μάτια, είναι ό,τι απόμεινε της παρουσίας του στον κόσμο και στο σπίτι. Τα λουλούδια και ο πόνος δεν ειναι μετρήσιμα μεγέθη. Τα λουλούδια μυρίζονται και ο πόνος είναι ένα βάρος δυσανάλογο ως προς το σώμα σου. Μένει το παράσημο. Που υποτιθεται πως εκφράζει μια ιδέα. Στον πυρήνα της οποίας αναπαύεται ο ήρωας.
Που ξέρει να πεθαίνει αλλά σπανίως ξέρει το γιατί να μεταναστεύσει στο άπειρο. Και ως προς τα δικά μας; Καημένε Στρατηγέ Μακρυγιάννη που νάξερες ..γιατί "τζάκισες" το χέρι σου..Για να ξεσαλώνουν στα ντιριντάχτα οι Οπεκεπέδες, οι παιδεραστές, οι χαφχέδες οι τοκογλύφοι του χρηματοπιστωτικού τζόγου και οι θεσμοθετημενοι ρουφιάνοι των υποκλοπών.... Όλα σε μία. Τη δεξιά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου