Είναι πανάκριβο σου λέω ν αγαπάς.. Από τον αιώνιο έφηβο τον Βασίλη της δικής μας εφηβείας. Αυτής που όταν βγαίναμε στους δρόμους στο κυνήγι ενός ονείρου διεκδικητικά έπαιρναν αυτοί φωτιά. Και μετά από κάθε μάχη τους πραιτοριανούς του καθεστώτος, πλημμύριζε η πανεπιστημίου από τ αποκαΐδια του ονείρου μας. Εκεί κάπου στα Προπύλαια από πεταμένα μουσκεμένα παπούτσια και σχισμένα πουλόβερ. Ποιος νοιαζόταν; Έσταζε ο ιδρώτας στο άγονο πεζοδρόμιο. Μόνο που τα πεζοδρόμια δεν καρπίζουν. -- οι καρδιές ναι.. από τους χυμούς του τίμιου αγώνα-- Αναγνωρίζουν ωστόσο τον ήχο από τις μπότες των στρατόκαβλων πραιτοριανών κι όχι το ξυπόλητο πέλμα που βάφτηκε από το άλικο αίμα των συντρόφων σου. Και τους διευκολύνουν. Ήταν και η πουτάνα η φωνή που δεν έβγαινε. Είχε λασπώσει το λαρύγγι και δεν βοηθούσε. ΄Ολα κόντρα. Όλα ανάποδα. Αλλά εμείς εκεί. Εξαφανιζόμασταν σαν τα ξωτικά και ξανά μανά. Γιατ' είχε κοστος η αγάπη. Για την ζωή. Για την συντρόφισσα Για τ' όνειρο..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου