Ακρωτηριάστηκα. Δεν χρειάστηκαν παρά μόνον δύο χρόνια για να χάσω ότι πολυτιμότερο είχα. Τέσσερις αδελφικούς φίλους. Έναν πανεπιστημιακού επιπέδου μουσουργό που επαρκούσαν οι σιωπές ανάμεσα στις νότες του για να διασταυρωθούμε. Έναν δικαστή τιμωρό ακόμη και της δικής μου κοινωνικής ή ηθικής παρεκτροπής. Έναν πρύτανη γεωλόγο που ο χρυσός του χαρακτήρα του εξισούτο με τον χρυσό της Χαλκιδικής που ο ίδιος τον αποκάλυψε για να έρθει η Σημιτομαϊμού και να τον παραδώσει μπιρ παρά στην Ελντοράντο. Κι έναν πανεπιστημιακό των θετικών επιστημών που το παράδειγμά του φώτισε τον δρόμο της ακαδημαϊκής κοινότητας και στους τρεις γιους μου. Ήμασταν ο ένας σκιά του άλλου και όχι μόνον όταν ο ήλιος έλαμπε. Όμως τους μισώ..Μ’ εγκατέλειψαν σε μια ξέρα για να θυμάμαι μ ανείπωτο πόνο τα του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου