Κυριακή είναι ζυμώνω έτσι την ψυχή μου να μαλακώσει σαν ζυμάρι που θα το πλάσω στο άκουσμα της μελωδίας των Σπανού και Κώστα Καράλη . (Κώστα πάρε με τηλέφωνο βάλσαμο όπως πάντα η φωνή σου στην ψυχή μου..) Που θα με ταξιδέψει στους ομιχλώδεις ορίζοντες εικόνων και ήχων ξεθωριασμένων από τα μπάζα της καθημερινής πραγματικότητας. Γιατί μοιάζει το όνειρο να είναι όχι αυτό που ζεις αλλά ότι θυμάσαι.. Όμως: αλίμονο σ αυτόν που εμπρός σ ένα γεμάτο αλκοόλ ποτήρι στο μπαρ "Café da Nostalgia" ζει στην έρημο και θυμάται την του κόσμου πασπερμία χρωμάτων και σχημάτων..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου