Σάββατο 25 Ιουλίου 2026

ΒΟΡΙΔΗΣ: ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΦΡΕΝΑΡΕΙ

 

Το ρήγμα ανάμεσα στη Δεξιά και την ακροδεξιά γίνεται για πρώτη φορά ορατό στις εκλογές του 1977, τις δεύτερες της μεταπολίτευσης. Νωρίτερα ο μετριασμός των ποινών των πρωταίτιων της δικτατορίας και η ουδέτερη στάση του Καραμανλή απέναντι στο πολιτειακό έβαλαν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην παλιά Δεξιά και τη Νέα Δημοκρατία(1) προετοιμάζοντας το έδαφος για την απόσχιση ομάδας της παλιάς Δεξιάς με την ίδρυση ξεχωριστού κόμματος. (Πρωταγωνιστούντος του πρώτου μου εξαδέλφου Γρηγόρη Μιχαλόπουλου και των Μάκη Βορίδη και Μιχαλολιάκου.)


 

Το κόμμα της Εθνικής Παράταξης με επικεφαλής τον Στ. Στεφανόπουλο ήταν ουσιαστικά μια απάντηση της παλιάς μετεμφυλιακής Δεξιάς στον εκδημοκρατισμό της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ένας ακροδεξιός σχηματισμός που επένδυσε ανοιχτά στη στήριξη των απογοητευμένων βασιλικών από το δημοψήφισμα του 1974 και των νοσταλγών της χούντας, αφού τασσόταν υπέρ της άμεσης αποφυλάκισης των πραξικοπηματιών. 

Η εξέλιξη αυτή δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη τη Νέα Δημοκρατία καθώς στο εσωτερικό της θα δημιουργηθεί αμέσως μια τάση με κύριο εκφραστή τον Ευάγγ. Αβέρωφ, ο οποίος θα προωθεί συνεχώς την επανενσωμάτωση της Εθνικής Παράταξης στον πολιτικό κορμό της Νέας Δημοκρατίας και επί της ουσίας θα εδραιώσει έναν σταθερό πυρήνα ακροδεξιάς αντιπολίτευσης στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας με βασικό αποδέκτη τον ίδιο τον Κων. Καραμανλή. 

Την ηγεσία της χουντικής Νεολαίας της ΕΠΕΝ καταλαμβάνει ο φοιτητής της Νομικής Μάκης Βορίδης αφού επισκέφθηκε στη φυλακή τον Παπαδόπουλο και πήρε τις ευλογίες του 

Στις εκλογές του 1977 η Εθνική Παράταξη θα λάβει το ποσοστό του 6,82% το οποίο ουσιαστικά το στέρησε από τη ΝΔ, το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα εγκαινιάσει μια σταθερή εκπροσώπηση της ακροδεξιάς στον εκλογικό ανταγωνισμό. 

Το 1979 η διάσπαση της νεολαίας της Εθνικής Παράταξης (ΕΝΕΠ) προμηνύει και το τέλος του κόμματος δύο χρόνια μετά. Η ομάδα που αποχώρησε με επικεφαλής τον Θεόδωρο Περρωτή προσχώρησε στο Κόμμα των Προοδευτικών του Σπ. Μαρκεζίνη, το οποίο με τη σειρά του κατάφερε να επιβιώσει μόλις μέχρι το 1984, οπότε και διαλύθηκε. 

Από τις εξελίξεις αυτές ένα κομμάτι της Εθνικής Παράταξης και των αντίστοιχων κομματικών εγχειρημάτων θα επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία και θα ενσωματωθεί στον βασικό της κορμό διατηρώντας ζωντανό και υπολογίσιμο έως και σήμερα έναν πυρήνα των «ρομαντικών» της αντιδραστικής Δεξιάς, ενώ ένα άλλο θ’ αναζητήσει δικούς του δρόμους στα όρια, και πολλές φορές πέρα από αυτά, της πολιτικής και της νομιμότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: