Η κατάργηση της βασιλείας και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ εγκαινιάζουν το πέρασμα στη μεταπολίτευση γεννώντας παράλληλα έντονη αναστάτωση στις τάξεις της παραδοσιακής Δεξιάς που νιώθει ότι στερείται δύο θεμελιωδών αναφορών των πολιτικών και πολιτισμικών της αξιών, το «στέμμα» και τον επίσημο αντικομμουνισμό.
Οι παραπάνω εξελίξεις σε συνδυασμό με το φιλελεύθερο και ευρωπαϊκό προφίλ με το οποίο επιχειρεί εξαρχής να συνδεθεί η «νέα Δεξιά» του Κων. Καραμανλή αφαιρούν απότομα από τους ορκισμένους αντικομμουνιστές σημαντικό πολιτικό χώρο στη νέα παράταξη, δημιουργώντας αναπόφευκτα ρήξεις και φυγόκεντρες τάσεις.
Στην ουσία όταν μιλάμε για ρήξη στους κόλπους της Δεξιάς μεταπολιτευτικά δεν πρέπει να φανταζόμαστε θρυλικές συγκρούσεις και ιστορικά σχίσματα.
Η ιστορία της μεταπολιτευτικής Δεξιάς είναι η ιστορία της ομαλής συνύπαρξης της μετριοπαθούς και φιλολαϊκής τάσης με τους επιγόνους μιας μακράς παράδοσης ακραίου συντηρητισμού, με συνεχή παρουσία στο μεταπολεμικό κράτος και στην κοινωνία και δομικό χαρακτηριστικό έναν εμμονικό και ακραίο αντικομμουνισμό.
Στις αρχές της μεταπολίτευσης οι αλλαγές πλεύσης και τακτικής στον χώρο της Δεξιάς και κυρίως η ίδια η προσωπικότητα του Καραμανλή δημιουργούν τις συνθήκες για τις πρώτες αποσχιστικές τάσεις στον χώρο της συντηρητικής παράταξης και τη δημιουργία των πρώτων μεταπολιτευτικών ακροδεξιών κομμάτων, με σημαντικούς θύλακες στο κράτος και στα Σώματα Ασφαλείας και βασικά στοιχεία τη νοσταλγία για τη χούντα και τον αντικομμουνισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου