Είναι να μην σου κάτσει. Να μην έχεις κάποιον/α ν' ανταλλάξεις δυο λέξεις.. Αλλά να βιώνεις τη μοναξιά σου σ’ ένα ομιχλώδες δωμάτιο από το δηλητήριο του καπνού.. Σαν νάσαι σε μια ξέρα και θυμάσαι τα του κόσμου. Και ξαφνικά να πέφτουν βροχή τ’ αναπάντητα ερωτηματικά. Ώσπου να μουσκέψεις ως το κόκαλο στη μνήμη της/του. Μα πως γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου διερωτάσαι. Κάτι σαν μεταθανάτια μετάνοια μοιάζει αυτό. Κι ο θεός αμαρτίες συγχωρεί μαλακίες οχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου