Ένα τρ;αγούδι μύθος.. Σε κάθε του στροφή σε κάθε του συλλαβή πνιγμένο στα δάκρυα εκείνων που εξορίστηκαν και δεν γύρισαν πότέ ξανά. Κι επειδή ο εχθρός του κακού είναι το χείριστο υπάρχουν κι εκείνοι πόυ νοσταλγούν τον τόπό τους ζώντας σε αυτόν. Κάτι σαν τον σημερινό έλληνα που τις παραλίες του θα τις βλέπει με το καλαμάκι. Ας περιοριστούμε στα εξόριστα παιδιά μας.. Που βλέπουν τ αστέρια και σκέφτονται ποσο μακριά είναι αυτά. Αλλά και πόσο μακριά φαντάζει το πρώτο σου φιλί στην γειτονοπούλα σου. Και εν τέλει πόσο πιο μακριά είναι ακόμη η επιστροφή στην πατρίδα που όπου κι αν είσαι σε πληγώνει..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου