Γιώργος Παυλόπουλος
Υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Κύπρο και τους κατοίκους της ως τα «αδέλφια» μας, με τα οποία κάποτε πρέπει να ενωθούμε εις σάρκα μία. Είναι, πρακτικά, οι επίγονοι των εθνικών εκκαθαρίσεων της δεκαετίας του ’60 και των πραξικοπηματιών του 1974, που έστρωσαν το δρόμο και έδωσαν το πρόσχημα για την τουρκική εισβολή – έστω και αν αυτοχαρακτηρίζονται «τουρκοφάγοι».
Υπάρχουν άλλοι που, εδώ και καιρό, την αντιμετωπίζουν ως έναν εκνευριστικό πονοκέφαλο για τον Ελληνισμό. Ως ένα περιττό «βαρίδι», από το οποίο η μητέρα-πατρίδα οφείλει πλέον να απαλλαγεί, προκειμένου να ανοίξει τα φτερά της γι’ αλλού, χωρίς το άγχος ότι θα κατηγορηθεί για «εθνική προδοσία» και θα έχει βαρύ πολιτικό κόστος. Σε αυτούς αρκούν τα στημένα 12άρια στους διαγωνισμούς της Eurovision – ως εκεί και μη παρέκει.
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία, για την οποία η Κύπρος αποτελεί αναντικατάστατο μέρος του «άξονα» με Ελλάδα και Ισραήλ, που έχει στόχο να ελέγξει τη ΝΑ Μεσόγειο και να στριμώξει την αιώνια αντίπαλο Τουρκία. Τίποτα άλλο ουσιαστικά δεν τους ενδιαφέρει, ούτε από το παρελθόν ούτε και από το παρόν της, το οποίο βρίσκει τον τέως πρόεδρό της να κατηγορείται για σωρεία σκανδάλων και την Ακροδεξιά να κερδίζει διαρκώς έδαφος, όπως στις πρόσφατες εκλογές.
Για εμάς, αντιθέτως, η Κύπρος είναι ένα καπιταλιστικό κράτος, με όλα τα γνωστά συστατικά (όπως τα σκάνδαλα), αλλά και με ορισμένες σημαντικές ιδιαιτερότητες. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι αποτελούσε παραδοσιακά ένα φορολογικό και θεσμικό παράδεισο για το απανταχού κεφάλαιο, που «ξέπλενε» εκεί μεγάλο μέρος των κερδών του, εν γνώσει όλων των πολιτικών κομμάτων της. Όπως, επίσης, ότι ήταν πάντα ένας δημοφιλής προορισμός για κακοποιούς, συμμορίες και κατασκόπους.
Σήμερα, βλέπουμε την Κύπρο ως μια απέραντη στρατιωτική βάση – Βρετανών, Αμερικανών, Γάλλων, Ελλήνων, Τούρκων, αλλά και Ισραηλινών. Όλων όσων διαγκωνίζονται για ένα κομμάτι από την πίτα της Μέσης Ανατολής, στην οποία το νησί κατέχει στρατηγική θέση. Σαν ένα φρούριο από το οποίο μπορεί κανείς να ελέγχει τα πάντα και να εξαπολύει τους πολέμους του.
Για εμάς, όμως, η Κύπρος είναι και άλλα πράγματα. Είναι ο ηρωικός αγώνας ενάντια στην αποικιοκρατία. Είναι οι κομμουνιστικές παραδόσεις, τις οποίες καπηλεύτηκε το ΑΚΕΛ. Είναι ο αναγκαίος κοινός αγώνας με εκείνο το τμήμα του λαού της, τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους που θέλουν το μέλλον τους εκτός των συμμαχιών του πολέμου, χωρίς στρατούς κατοχής, εκτός της ΕΕ και ελεύθερο από τα δεσμά του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Με τη δική τους Κύπρο νιώθουμε αδέλφια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου