Αντιστέκομαι στην γκρίνια και ιδία την πρωϊνή. Πόσο θα θέλαμε όλοι ν ανοίγουμε τα μάτια πρώτη εικόνα των οποίων θα ήταν η εικόνα και ο ήχος ενος πολυαγαπημένου προσώπου. Για όσους δεν έχουν την τύχη αυτού του προνομίαυ τους αφιερώνω ένα άκουσμα εξόχως ερωτικό και διακριτικό συνάμα. Σε ξεσηκώνει και ΑΜΕΑ να είσαι.. Τινάζεσαι σαν αιλουροειδές από ημικάθισμα βαθύ στον νοτιοαμερικάνικο ρυθμό του. Κλείνεις τα βλέφαρα κι ανοίγεις τα πανιά για να σκηνοθετήσεις εσύ την εικόνα. Με όποιον ή όποια συμπρωταγωνίστρια σου έχει κάτσει ως ανεκπλήρωτο όνειρο κρυμμένο στις θυρίδες της καρδιάς. Ρίχνεις την ανεμόσκαλα και σκαρφαλώνετε μαζί ως γραμμή των οριζόντων και πέρα απ' αυτή.. Όσο πιο αργά τόσο πιο καλά..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου