Η μάνα μ’, έν’ σο φως

 Τόσος πόνος πως χώρεσε σ ενα τραγούδι.. Μιαν στιγμήν να σέδω μάνα πριν χαθώ κι εγώ.. Αχ τόνομα σου λέω και ο πόνος δεν λέγεται και ο χρόνος στέκεται. Ο Διωγμός των Ποντίων από γράμμα και γραφή από μελάνη βουτηγμένη στο αίμα 

 

 

 

 

Η μάνα μ’, έν’ σο φως - İ mana m'. en so Fos 

Η μάνα μ’, έν’ σο φως, κι εγώ μοναχός, 

Σο σπίτιν, η΄ σιωπή, κι εγώ μοναχός, 

Τα βήματα σ’ ακούω, μα κανείς, κι έρχεται., 

Σην πόρταν στέκο, και η καρδία μ’ δεν αντέχ’...

Αχ, εσέν θυμούμαι, και ύψη μ’ καίεται, 

Το όνομά σ’ λέγω, κι ο χρόνος στέκεται, 

Έλα σ’ όνειρόν μ’, μιαν φοράν, να σε δώ,, 

Να πω σ’ “αγαπώ”, πριν χαθώ κι εγώ...

 Εκύλησαν τα δάκρυα, σο χώμαν σ’ αυλής, 

Εκεί που μ’ εφώναζες, μικρόν παιδίν εσύ, 

Τώραν ο αγέρας λέει τ’ όνομά σ’ σιγά, 

Μα χέρια κι έχω, να σ’ αγγίξω ξανά.. 

Αχ, εσέν θυμούμαι, και ύψη μ’ καίεται, 

Το όνομά σ’ λέγω, κι ο χρόνος, στέκεται. 

Έλα σ’ όνειρόν μ’, μιαν φοράν, να σε δώ,, 

Να πω σ’ “αγαπώ”, πριν χαθώ κι εγώ... 

Σο φεγγάριν γράφω, τον πόνον μ’ όλον 

Κι αν ακούς εκεί, πάρε που είσαι. 

Ο κόσμον εσκότεψεν, 

δίχως την φωνή σ’ Εμάνα μ’, γύρνα, ξανά στο σπίτι μας,.. 

Αχ, εσέν θυμούμαι, και ύψη μ’ καίεται 

Το όνομά σ’ λέγω, κι ο χρόνος, στέκεται 

Έλα σ’ όνειρόν μ’, μιαν φοράν, να σε δώ,, 

Να πω σ’ “αγαπώ”, πριν χαθώ κι εγώ... 

Αχ, εσέν θυμούμαι, κι η καρδία ραΐζ’ 

Σο κάθε μου δάκρυν, η μορφή σ’ φωτίζ’, 

Έλα σ’ όνειρόν μ’, μη μ’ αφήν’ς μοναχόν, 

Γιατί χωρίς εσέν, δεν έχω άλλον μάναμ’,