Για τον μοναδικό Δημήτρη ο λόγος. Που τραγούδησε τα όνειρά μας. Τους έρωτές μας Τα πάθη μας. Τις ήττες και τις νίκες μας. Τον Δημήτρη της θείας μανίας μας να κάνουμε όνειρο και ζωή ένα πράγμα να γίνουν. Μας λείπετε Δημήτρη.. Και συ και άλλοι.. Που ήσασταν το ψιλόβροχο για να ποτιστούν τα συναισθήματά μας. Το οξυγόνο στις αγάπες μας. Η μελάνη χρωματισμού των όρκων μας.. Κι ας είχαν κάποιοι παραβιαστεί.. Έμειναν οι αναμνήσεις σαν τατού στην καρδιά .. Για να τις αναζητούμε όταν τα ζόρια μας πνίγουν..Όπως εσύ με τις αναζητήσεις σου στη Σαλονίκη ξημερώματα..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου