Είναι πολλοί αλλά είναι σκόρπιοι!! Στους ιππότες της μοναξιάς αναφέρομαι. Αυτούς που σέρνουν κάθε ξημέρωμα το μεθυσμένο τους βήμα ως την άκρη του Σύμπαντος. Κάθε τους μέτρο καταγράφεται ως αστρική απόσταση στον νου. Τόση τους χωρίζει από το ανακριτικό χθες που το αλκοόλ στο αίμα είναι η καύσιμη ύλη για να το φτάσουν. Κι αρχίζουν να βλέπουν φαντάσματα σα μεταφυσικά ανθρωπάκια. Που τους δικάζουν. Και κάθε νύχτα ζουν υπό την ίδια προσδοκία. Να εκδοθεί η οριστική και αμετάκλητη απόφαση. Για να τα τιμωρήσουν και όχι να τιμωρηθούν.. Που θα εξαφανιστεί από του προσώπου τους για να μην βασανίζουν το περιβάλλον τους με τα γκρίζα σύννεφα της ολόμαυρης διάθεσής του..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου