Πως αλλιώς και με ποιά ρομφαία λόγων να ντύσεις δίχως να πληγώσεις τον συναισθηματισμό που εκπνέει αυτή η μελωδία και που: πλέον έχει βρει την θέση της στην βιτρίνα των μουσικών μας εκθεμάτων.. Πως ν αντέξεις να την ακούσεις δίχως να στάξει ούτε ένα δάκρυ από τα μάτια σου; Για όσα σε πλήγωσαν και χαράχθηκαν ως τατού στην καρδιά σου.. Ποιος είναι αυτός ή αυτή που δεν θα πάρει τον χρόνο αντίστροφα και περνώντας σαν τρένο μέσα από τα σκιασμένα σοκάκια της μνήμης, δεν θα στέκεται απολογιστικά σε κάθε σταθμό; Με κάποιους, ίσως τους περισσότερους, να φλερτάρουν με την ιδέα, πως ίσως να έπρεπε να έχουν πάρει την ζωή τους αλλιώς; Ποιοι είναι αυτοί; Όσοι εν τέλει πνίγονται. Γιατί βουτούν στο παρελθόν δίχως την μάσκα οξυγόνου που θα τους κρατούσε σ επαφή με την πραγματικότητα.. Αυτοί που αν επαληθεύονταν οι προσδοκίες τους, θ' ακυρώνονταν αυτοστιγμής όλα τα πεπραγμένα δημιουργήματά τους.. Ξανασκεφθείτε το...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου