Σε στάση προσευχής και όχι προσοχής το άκουσα. Είχε έτη πολλά να με συγκλονίσει ένα μουσικό άκουσμα που ο ρυθμός, η μελωδία και η ερμηνεία είχε την ισχύ όχι μιας αποκάλυψης, αλλά ανακάλυψης!! Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική αλήθεια. Που δεν αποκαλύπτει. Ανακαλύπτει.
Ιδία ο ντραμίστας.. (υπήρξα κι εγώ ερασιτεχνικά στα νιάτα μου γι αυτό παριστάνω τον επαΐοντα τώρα) Κατά κυριολεξία μουσική με νότες. Και ο ρυθμός που παρήγαγε τόσο πρωτότυπος που δεν κατατασσόταν σε οποιοδήποτε ρεύμα έχει καταγραφεί ως τώρα. Η δε μελωδία; Τα γεμίσματα οι στροφές μοναδικές Κάτι μεταξύ της σόουλ και της ροκ, με την πρώτη, τη σόουλ, να είναι η λατρεία μου. Κατ' ουσία επρόκειτο για τις ωδές πόνου των εξαθλιωμένων μαύρων δούλων του Αμερικανικού Νότου, που ψάλλονταν τις Κυριακές στις εκκλησιές. Ακούστε το..

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου