Δεν επρόκειτο περί πρωθυπουργικής ομιλίας.. Αλλά περί πρωθυπουργικής αλητείας όπου ο οπαδισμός της ομάδας του την ανήγαγε καταχειροκροτώντας τον στον υπερθετικό αυτής βαθμό.
Ποιο κράτος δικαίου και ποια παπάρια λαδορήγανη..
Απούσης ή ελεγχομένης της δικαιοσύνης η εκτελεστική αλλά και η υποστηρικτική αυτής νομοθετική εξουσία, δεν είναι τίποτα πέραν μιας καλά οργανωμένης ληστρικής συμμορίας.
Θα ήταν υπό κρίση μια ομιλία, αν ο ομιλών είχε την στοιχειώδη συνείδηση των ευθυνών του, αν όχι των ενοχών του, επί σκανδάλων που:
Διαδέχεται το ένα τα’ άλλο εν ριπή οφθαλμού.
Απουσίαζε όμως αυτή. Γιατί ο υπό κρίση πρωθυπουργός και οι χαχόλοι σμπίροι του, επιτίθεντο κατά συρροή και εξακολούθηση και δια του θράσους χιλίων πιθήκων, κατά όσων εντός βουλής αλλά και εκτός αυτής, μιλούσαν ελληνικά, που γι αυτόν δεν ήταν κατανοητά.
Τι δεν ήταν κατανοητό;
Πως δεν μπορεί να μην φέρει ευθύνες ένας τύπος, που υπό την κάλυψη του επιτελικού κράτους, έχει προσαρτήσει όλες τις εξουσίες στην δικαιοδοσία του.
Και αντί ενός ειλικρινούς απολογισμού που ως ουρά του θα είχε την παραίτησή του, ο Μητσοτάκης δι ενός πρωτοφανούς κυνισμού σερνόταν σαν σαύρα πίσω από ανυπόστατους ισχυρισμούς και ευτελείς δικαιολογίες.
«Δεν φταίω εγώ το πρέντιτορ των υποκλοπών με εξαπάτησε!!»
«Δεν φταίω εγώ ο σταθμάρχης των Τεμπών με παραπλάνησε!!»
Όταν κατά την πρώτη περίπτωση ο ιδιοκτήτης του Πρέντιτορ έχει ρητώς και δια ροπάλου δηλώσει πως: αυτός συναλλάσσεται αποκλειστικά με κράτη και όχι με ιδιώτες. Και εν προκειμένω με τον ίδιο τον πρωθυπουργό!!
Για τη δε δεύτερη πανικόβλητος υπέπεσε στη χλεύη κάθε νοήμονος έλληνα κατά την απόπειρά του στην μεταφορά ευθυνών ακόμη και σε εκείνους τους διορισμένους από αυτόν δικαστές.
Χαρακτηριστικά πάραδείγματα μιας ομιλίας ενός δειλού πανικόβλητου μοιραίου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου