ΜΑΡΙΑ ΡΑΦΑΕΛΑ

 Πήρα άδεια από τν σημαία κι ως έξορμος του Αθηναϊκού πνιγμού αγκυροβόλησα  στην Χαλκίδα όπου: φίλοι φίλες από το γεμάτο φως και χρώματα παρελθόν, περίμεναν μήνες ν ακούσουν δια ζώσης νέα μου. Και ξώκοιλα .. Το ένα ουζάκι διαδεχόταν το άλλο και η μία καραβίδα την άλλη, δίχως να λείπουν οι διανθισμένες από γέλια αφηγήσεις αναμνήσεων, όπου οι παρέες έγραφαν ιστορία. Τώρα την ιστορία τη γράφουν τα κινητά από ακίνητους ανθρώπους. Κάποια στιγμή με φρέναραν γιατί η μπατσοκρατία είχε στήσει μπλόκα για αλκοτέστ και σε καμιά περίπτωση δεν θα μου επέτρεπαν τα φιλαράκια να κάτσω στη θέση του οδηγού. Δεν χρειάζεται και πολύ για να ξενερώσεις. Αρκεί μια αναφορά στα πολιτικά πεπραγμένα και είδες τον Χριστό φαντάρο. Επέστρεψα έτσι σώος κι αβλαβής και στο μέσετζερ ανέμεναν σειρές μηνυμάτων που ξεχώρισα ένα. Ήταν μιας καλής φίλης και συναδέλφισας που μου πρότεινε ν ακούσω ένα τραγούδι της Μαρίας Ραφαέλα. Δεν την γνώριζα αλλά: Θα σε ταξιδέψει μου γράφει και δεν είχα κανέναν λόγο να την αμφισβητήσω. Είναι δοκιμασμένη η αισθητική της σε δύσκολα χρόνια. Κι επειδή ότι καλό πέφτει στην αντίληψή μου πάντα το μοιράζομαι μαζί σας ας την ακούσουμε μαζί.