ΑΧ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΟΥ

 

Τότε που τα τραγούδια ήταν κύματα μιας αφρισμένης ή γαλήνιας ψυχής. Τότε που αυτές ή αυτοί που τα ερμήνευαν δεν έκλεβαν ως ξέκωλα και χλιμίτζουρες τη ματιά, αλλά την ακοή. Τότε που οι θαμώνες της γενιάς μου, τα επαναλάμβαναν σαν προσευχές και που ο Χατζής αν άκουγε θόρυβο πηρουνιού, διέκοπτε το πρόγραμμα με τον δράστη να πετιέται έξω κλωτσηδόν.. Τότε τότε τότε.. Τότε ήταν τότε.. Και σήμερα είναι σήμερα..Κι επειδή το σήμερα είναι αυτό το σήμερα, το αύριο είναι άδηλο..