Η ΜΑΡΙΛΟΥ ΜΑΣ Η ΤΡΕΛΗ

 Δεν ήταν της γενιάς μου.. Αλλά την άκουγε συχνά η μητέρα μου και λάτρεψα τη φωνή της. Και την είχα πάρει κατά την εφηβεία μου στο κατόπι μετά θείας μανίας .  Και φυσικά δεν θα την συσχετίσω με το σήμερα γιατί κάθε σύγκριση μαζί της είναι πράξη ανίερη. Γιατί πάλι θα γίνω αθυρόστομος. Σήμερα από μ&$ν# φωνή κι από φωνή  μ&$ν#.. Και το όνομα αυτής Νάντια Κωσταντοπούλου. Τότε που και τα τραγούδια είχαν ψυχή. Ιστορούσαν σημεία στίξης των κοινωνιών και όχι σχέσεις πασπαλισμένες από μολυσματικά σάλια. Ισοπέδωναν. Προκαλούσαν. Δίδασκαν. Είχαν πλοκή. Απέπνεαν συναισθήματα κι όχι πεζοδρομιακές απαγγελίες. Σου μετέφεραν ακόμη και το πλέον πρόστυχο νόημα μετά από διπλή και τριπλή ακρόαση και όχι τύπου μουσικής ασυναρτησίες απαγγελιών. Δεν στέρεψε η μουσική.. Στέγνωσε ο καπιταλισμός τα παιδιά μας