H Αράχωβα είναι τόπος συναισθηματικής ανακούφισης για μένα. Όταν τραβούσα προσωπικά ή επαγγελματικά ή πολιτικά ζόρια εκεί σκαρφάλωνα για καθαρίσει το μυαλό.. Κάτι σαν πλυντήριο.. Μοναχός με μία και μόνη εξαίρεση να έχει σπάσει μέσα στα χρόνια αυτή την επιτηδευμένη μοναξιά.. Καταλάμβανα ένα δωμάτιο με τζάκι και επί τρεις μέρες διαλογισμός. Ξέπλυμα του νου.. Ασκούσε τρομακτική επιρροή πάνω μου η φωτιά και το χιόνι. Μου διήγειραν τον αμυντικό μου μηχανισμό.. Με ποιον θα πάω και ποιους θ αφήσω.. Τα μάτια μου ανοιχτά αλλά απλανή. Διαφορετικά το συναίσθημα μπορεί και να με παραπλανούσε έτσι που αν διαφωνούσα με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο κ αυτή. Ανοιχτούς άφηνα μόνον τους αόρατους αισθητήρες λήψης της πραγματικότητας για να μην αποκοπω εντελώς απ΄αυτή. Κάτι σαν κατάδυση με μάσκα οξυγόνου. Κι όταν κάποια στιγμή επέστρεφα στην επιφάνεια επέστρεφα και στη ζωή με τις αποφάσεις που είχα πάρει εκεί ψηλά δημιουργικές και όχι καταστροφικές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου