Στόμωσα εξ αιτίας μιας πραγματικότητας σ' όλες τις αποχρώσεις του γκρι. Εύκολα έτσι υποτάχθηκα στο κάλεσμα φίλων σε έξοδο απελευθέρωσης των αισθήσεων και παραισθήσεων. Στον ατμοσφαιρικό και δημοφιλή "παλιάτσο" . Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό καφέ μπαρ στην Παλιά Πεντέλη που οι παρέες μπλέκουν μεταξύ τους σαν να επρόκειτο για αριστουργηματικό πλεκτό που θα έντυνε με χρώμα την χλωμή σύγχρονη ιστορία.
Το ότι είχα ανάγκη αυτή την δραπέτευση φάνηκε στο πρώτο χαμόγελο της ημέρας μετά τις μαλακίες του Ψυχάκια και την φρίκη του κακοποιημένου τρίχρονου από την μητέρα και τον γκόμενο -- ναι τον γκόμενο, άλλο σύντροφος κι άλλο γκόμενος- στην Κρήτη.. Κι αφού όλα καλά όλ' ανθηρά άρχισαν οι όμορφοι όμορφα να καίγονται καθώς οι πρώτες σταγόνες από το μουσικό αλκοόλ ξεκίνησαν να διεισδύουν στο αίμα. Με την παρέα μου να θέλει να γράψουμε ξανά ιστορία και το μουσικό χαλί ήδη στρωμένο από μια λατίνα -- αντιπαθώ τις ξανθές-- φλογοβόλο, ήρθε κι έκατσε η ζωή (να το διευκρινίσω η ζωή ως έννοια όχι ως όνομα) στη θέση πλάι μου. Υπό την συνοδεία ποιας; Μα της Λόπεζ. Είπα έτσι να σας καληνυχτίσω μ ένα τραγούδι της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου