Εχθές ακόμη ήμουν είκοσι ετών,χάιδευα το χρόνο και έπαιζα τη ζωή, εξομολογείται ο Σαρλ Αζναβούρ όπως ο καθένας από εμάς όταν το σούρουπο βαραίνει την ψυχή..Στο άκουσμα της μελωδίας αυτής μια είναι η εικόνα που ζωγραφίζεται από την συναισθηματική έντασή σου. Πως δεν υπάρχει τίποτα πιο πιστό τίποτα πιο παρηγορητικό και τίποτα πιο αληθινό από την πλαϊνή ανάσα που σε ανατροφοδοτεί ζωή..Τα μάτια σου εκεί. Η απώλειά του θα είναι ακρωτηριασμός που μπορεί ο χρόνος ν' αμβλύνει τον πόνο, αλλά το μέλος δεν θ' αποκατασταθεί ποτέ!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου