"Μην καπνίζεις τόσο σ' αγαπώ"... Και ξαφνικά φούντωσε το κερί της ζωής από έναν γρέγο σαρωτικό. Δεκαετίες άνευρης άοσμης άγχρωμης και εν τέλει άγευστης ζωής έσβησαν μαγικά σαν από βραχυκύκλωμα. Για ν αποκτήσει αυτή ένα γιατί ανεξαρτήτως του πως. Με όλα τα μήπως και αν του υποθετικού λόγου να ενσωματωθούν σε μία και μόνη απάντηση. Πως ο έρωτας είναι αίμα. Αίμα καυτό. Που μπορεί να προκαλεί παραισθήσεις αλλά δεν είναι παραίσθηση. Και ποιος είναι αυτός ή αυτή που διψά και τον υποβάλλει σε σειρά δοκιμασιών, αρνούμενος να πιεί το διάφανο νερό, μιας αναβλύζουσας από τα βάθη της καρδιάς πηγής. Που δεν έχει την χρεία φίλτρων από τις κοινωνικές συμβάσεις για την διΰλυσή του . Είναι ατόφιος, γνήσιος ανόθευτος. Που αρκεί μια σπαθάτη ματιά για να εισβάλλει στο σώμα, αρκετές αγκαλιές για να χαραχθεί σαν τατού στην καρδιά, αλλά παρ' όλ' αυτά δεν φτάνει μια ζωή για να ξεχαστεί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου