Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΧΕΙΑΣ

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Δεν ορρωδούν προ ουδενός στη χάραξη των ορίων μεταξύ της μυθοπλασίας και της πραγματικότητας οι πλείστοι των σκηνοθετών.. Μηδέ καν απέναντι σε παραδοσιακά αποδεκτές αξίες .. Αρκεί η κινηματογραφική ταινία τους να χαρακτηριστεί avant guard. 

Σε αυτού του τύπου Γαλλική παραγωγή με έσυραν σιδηροδέσμιο χθες, όπου ήρθα αντιμέτωπος με την νοητική αναστροφή. Υμνούντο ακατάσχετα οι εξωσυζυγικοί έρωτες μονομερώς, με την σκηνοθεσία να έχει δώσει τα ρέστα της σε αισθησιακά πλάνα πολλαπλών ερμηνειών. Σημείο οριακό όπου ο θεατής υπερβαίνει τον αξιακό Ρουβίκωνα που αμφισβητεί το ηθικό. Βασικές κοινωνικές αρχές και συμβάσεις. 

Ο γαμος είναι μια από αυτές. 

Η βασικότερη ίσως δια της οποίας συστήνεται η οικογένεια που σήμερα πλήττεται ευθέως από τη νέα τάξη πραγμάτων. Κατά πολλούς τρόπους. Με την νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών γάμων, με την υιοθέτηση παιδιών με την αναγόρευση των κηδεμόνων σε γονέα Α και γονέα Β και κυρίως με την ηθικοποίηση της εσχάτης κοινωνικής προδοσίας! 

Της εξωσυζυγικής σχέσης. 

Κατά κανόνα διαπράττεται αυτή στη σκιά της νόμιμης αλλά ο σκηνοθέτης χθες την είχε λούσει στο φως των προβολέων για να διερωτάται ο θεατής ποια τελος πάντων από τις δύο εκπροσωπούσε τύποις και ουσία τη χημική συγκόλληση δύο ανθρώπων. Πριν καν έτσι ολοκληρωθεί η πλοκή της ταινίας αυτή είχε στην ουσία λήξει. 

Η καταδικαστική απόφαση είχε εκ προοιμίου ληφθεί. Οι νόμιμοι σύζυγοι ακόμη και όταν δεν ορίζονταν ως δυνάστες φωτογραφίζονταν ως τέτοιοι και μόνον από το γεγονός της σατραπικής δέσμευσης των μοιχών στο κελί ενός γάμου..

 Το ότι οι μοιχοί δεν είχαν την παραμικρή ευθιξία να δραπετεύσουν από αυτό δίχως την έξωθεν συναισθηματική στήριξη, ήταν ένα ήσσονος σημασίας μέγεθος για τους σκηνοθέτη και σεναριογράφο. Στόχος τους ήταν ευθύς εξ αρχής η νομιμοποίηση της ανηθικότητας.. 

Κι επειδή δεν προσβλήθηκα ξαφνικά από κάποιου τύπου μικροαστίτιδα ή θρησκευτικό φονταμεταλισμό, ανηθικότητα δεν εννοώ αυτή καθ’ εαυτή την εξωσυζυγική σχέση αλλά τη απόκρυψή της. 

Όστις νομίζει ότι είδε το φως το αληθινό στο πρόσωπο ενός τρίτου προσώπου τα τινάζει όλα στον αέρα και ακολουθεί ψηλά το αστέρι του. Αν φοβάται μήπως πέσει τότε δεν πετά ποτέ για να σέρνεται μια ζωή. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού και για τις ταινίες ηθικοποίησης του ανήθικου..