;Πνίγεται η ανάσα στο άδικο.. Σβήνει το βλέμμα στην μαύρη καπνιά της μιζέριας.
Μπουκώνει η όσφρηση στη δυσωδία του ψεύδους.. Δηλητηριάζεται η γεύση στη
κίτρινη χολή του μίσους και της οργής.. Τα κύτταρα της αφής δεν ηλεκτρίζονται
στο άγγιγμα του έρωτα . Σαν να έχουν νεκρώσει. Κι όμως.. Υπάρχει μια αίσθηση
που ακόμη αντιστέκεται. Η ακοή.. Φτάνουν δυο τρεις φτερωτές συγχορδίες για ν’
απογειώσει τον νου. Τροχοδρομήστε ακολουθώντας την ομορφιά τους.. Όποιος φοβάται μήπως πέσει δεν πετάει ποτέ...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου