Ημέρες Νοτιοαμερικάνικης χούντας.. 


Διέκοψαν στον αέρα το σήμα εκπομπής με την Στάη έντρομη να τρέπεται σε άτακτη φυγή προφασιζόμενη συναδελφική ...αλληλεγγύη και τον πολιτικό αλητήριο υπουργό οικονομικών να απειλεί ευθέως με επέμβαση των ΜΑΤ για να διαφυλαχτούν οι εγκαταστάσεις της κρατικής τηλεόρασης!! 





Ευγένιος Ανδρικόπουλος 

Αν δια της πρώτης υπογραφής ενός υπουργού υποταχθήκαμε στο ιερατείο των τοκογλύφων δια της δεύτερης καταλύθηκε η δημοκρατία ή εν πάσει περιπτώσει όσοι από τους συνταγματικούς της πυλώνες είχαν απομείνει όρθιοι. Επειδή χθες αυτό που σίγησε δεν ήταν οι μηχανές μιας καλτσοβιομηχανίας αλλά η ενημερωτική ψυχαγωγική και επιμορφωτική καρδιά ενός ολόκληρου έθνους. 

Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση. 

Δια του πραξικοπήματος αυτού αποδείχθηκε –ειδικά ως προς την ΕΤ1 την σημερινή ΝΕΤ δηλαδή- πως παρά τις κατά καιρούς βίαιες καθεστωτικές επεμβάσεις το αίμα στις φλέβες της εξακολουθούσε να ρέει σχετικά ελεύθερα έτσι όπως εμείς οι παλαιότεροι το μεταγγίσαμε στις νεότερες γενιές. Και σας το δηλώνω μετά λόγου γνώσεως. 


Σύμπασα η Ελλάδα γνωρίζει πως το μέγιστο μέρος της επαγγελματικής μου θητείας αφιερώθηκε σε παραγωγές ή συντάξεις και εκφωνήσεις δελτίων ειδήσεων που διεκπεραιώθηκαν στα στούντιο ή τα εργαστήριά της από τότε που οι λήψεις εικόνων και ήχων καταγράφονταν σε πανάκριβο φιλμ και όχι στις μαγνητοταινίες ή τα ευτελούς οικονομικής αλλά όχι και ποιοτικής αξίας CD.. Παραγωγές η επεξεργασία των οποίων ήταν κινηματογραφική  δεδομένου πως χρησιμοποιούνταν για την συρραφή τους οι παραδοσιακές μονταζιέρες. 

Και προκειμένου να σας καταστήσω κοινωνούς της διαφοράς θα σας πω μόνον τούτο. Πως κατά την κινηματογραφική προβολή παρουσιάζονται οι εικόνες στο φυσικό τους μέγεθος ενώ στην τηλεοπτική συρρικνούνται σε αυτό τον βαθμό ώστε ό,τι βλέπετε το προεκτείνετε -όπως όταν είστε αντιμέτωποι με έναν χάρτη- για να το φανταστείτε πως έχει στ' αλήθεια. Διαφορετικά δεν είναι παρά κινούμενες παιδικές κούκλες.. 

Η ΕΡΤ έτσι , σε πείσμα όλων όσων κατά καιρούς εναντίον της έχουν γραφεί, αλλά και όλων όσων η κυρία -με τα γαλάζια μάτια και την γαλαζοπράσινη πολιτική αντίληψη- παραληρώντας εκστόμιζε περί συμμαζέματος των δημοσίων υπηρεσιών, έχει αποτελέσει το εκκολαπτήριο αξιοζήλευτων νέων ιδεών και πολιτιστικών συνθέσεων ταυτόχρονα με την ανάδειξη αξιομνημόνευτων προσώπων ανεξαρτήτως της πολιτικής τους τοποθέτησης. 

Επειδή είχε έναν χρυσό κανόνα. Μόνον γεγονότα τα οποία όταν είχαν χρεία πολιτικής ερμηνείας, καλούνταν να την διατυπώσουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων που η δύναμή τους εκφραζόταν στην βουλή. Να σας θυμίσω μόνον τούτο. Ο Μάκης ο Γιομπαζολιάς, ένας εξαίρετος συνάδελφος αποπέμφθηκε γιατί κατά την αναμετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων του 1985 χαρακτήρισε για λόγους συντομίας τα κόμματα της αριστεράς ως «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» και είμαι σε θέση να σας διαβεβαιώσω παίρνοντας όρκο πως δεν συνέβη σκοπίμως. 

Για να αντιληφθείτε όμως πλήρως τον βαθμό ενημερωτικής ελευθερίας αλλά και κυβερνητικής ανοχής που είχαμε κατακτήσει, θα παραλληλίσω σε αυτή την αποπομπή την καθαρά κομματική απεργία που είχε κηρύξει η ΕΣΗΕΑ στην ΕΡΤ κατά το βρώμικο 1989 επειδή ένας σαλτιμπάγκος μη μέλος της Ενωσης Συντακτών από το ηλεκτρονικό συνονθύλευμα του Καρατζαφέρη, εισέπραξε κατά δήλωσή του μια φάπα από τον Τόμπρα όταν επιχείρησε να εισβάλλει στο σπίτι του. Μια απεργία που αν και γνωρίζαμε τα ποταπά κίνητρά της πέτυχε, γιατί σύσσωμοι οι δημοσιογράφοι εκόντες άκοντες συμμορφώθηκαν παρά τις αντιρρήσεις τους στις αποφάσεις του συνδικαλιστικού τους οργάνου. Ουδείς διώχθηκε.. Ουδείς εθίγη.. 

Η ισχύς έτσι της ΕΡΤ εκφραζόταν δια της αξιοπιστίας των εργαζομένων της δίχως αυτό να σημαίνει πως δεν είχε υποπέσει σε ενημερωτικά παραπτώματα ή κατά περιόδους σε ολισθήματα ψυχαγωγικών παραγωγών εμπορικής υφής κατά την μακρά νεοφιλελεύθερη περίοδο, αφετηρία της οποίας ήταν το σωτήριο έτος 1990. 

Αυτό συνέβαινε γιατί οι πρόεδροι ή κατόπιν οι διευθύνοντες σύμβουλοι ρίπτονταν δια αλεξιπτώτου επί του τετάρτου ορόφου δίχως να έχουν την παραμικρή ιδέα, γενικώς για την δύναμη του Μέσου που επιλέχθηκαν να υπηρετήσουν και ειδικώς της κρατικής τηλοψίας. 

Ως αποτέλεσμα αυτού πίεζαν τους εργαζόμενους να αποπατούν «έργο» αντίστοιχο του βόθρου των ιδιωτικών καναλιών για να εξασφαλίσουν από τις μετρήσεις της AGB τα νούμερα που θα τους επέτρεπαν την πρόσβαση στην διαφημιστική πίτα. Ποιας AGB; Της εταιρίας που πολύ αργότερα συνελήφθη να καταγράφει τηλεθεάσεις του ύψους των 40 και 50% για έναν αγώνα μπάσκετ ο οποίος για τεχνικούς λόγους δεν μεταδόθηκε ποτέ. 

Και όταν οι εργαζόμενοι επικαλούμενοι της αξιοπρέπειά τους αντιδρούσαν τιμωρούνταν δια της παγοποίησής τους στο υπόγειο κυλικείο του οργανισμού. Ψυχοφθόρα κατάσταση εξ αιτίας του επαγγελματικού και οικονομικού αποκλεισμού τους. Παρ’ όλ’ αυτά οι πλείστοι δεν παραδίδονταν. Απλώς γιατί είχαν συνειδητοποιήσει ως το τελευταίο τους κύτταρο ότι εργοδότης τους ήταν ο ελληνικός λαός και όχι οι δυνάστες του. 

Κάτι που είχε περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητό τους γι αυτό και ό,τι παρακολουθούσατε είχε ένα μέτρο δημοκρατικής αξιοπρέπειας που όποιος αποπειράτο να την τσαλακώσει θα συγκρούονταν μετωπικά μαζί τους. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Σαμαρά και την πολιτική ακολουθία του. 

Επί ένα έτος ξήλωνε και έραβε μανδύες διευθυντικών θρόνων, ή γραβάτες και ταγιέρ της τηλεοπτικής βιτρίνας, ώσπου διαπίστωσε απελπισμένος ότι ουδείς τελικά ήταν σε θέση να φέρει το κοστούμι της ΕΡΤ στα δικά του μέτρα. Γι αυτό αντιγράφοντας τον Πάγκαλο αποφάσισε χθες να καταργήσει στην λογική του “L’etat s’est moi” σύνταγμα και οργανισμό μαζί και αφού προηγουμένως ο προσωπικός του παλιάτσος κατασυκοφάντησε τους εργαζόμενους. 

Για να καταστεί σαφές και στον ηλιθιοδέστερο Έλληνα πως βιώνει  εν τέλει από καιρού  το καθεστώς της δικτατορίας των προεδρικών διαταγμάτων ή των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Διατάξεις ναι, που περιέχονται στο σύνταγμα επί του οποίου όμως το ακροτελεύτιο άρθρο του επιβάλλει την αντίσταση κατά των κατακτητών ως καθήκον των Ελλήνων  και όχι ως επιλογή.