Θα κοιμηθώ το βράδυ, θα ξυπνήσω το πρωί;
Τα χρόνια του Μνημονίου δεν οδηγούν τον Έλληνα πολίτη μόνο στον δρόμο της απόλυσης, της ανεργίας και της φτώχειας, αλλά του στερούν και τη δυνατότητα της στέγης καθώς τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των αστέγων, σύμφωνα με εκτιμήσεις, έχει ξεπεράσει τις 50.000, γνωρίζοντας μία τρομακτική αύξηση η οποία αγγίζει το 25%.Μάλιστα το περασμένο Σάββατο στα Χανιά είχαμε και τον πρώτο νεκρό άστεγο. Και αν το προφίλ του άστεγου κάποτε περιλάμβανε σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες, πρόσφυγες και άτομα με ψυχικές διαταραχές (προβλήματα ναρκωτικών, αλκοολισμού, τζόγου), πλέον υπάρχει και το φαινόμενο του νεοάστεγου, ατόμων υψηλού μορφωτικού επιπέδου τα οποία έχουν χτυπηθεί από την κρίση και έχουν αναγκαστεί να βγουν στον δρόμο, ένα φαινόμενο το οποίο δικαιολογεί και τη συγκεκριμένη αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων δίχως στέγη.
Νεοάστεγος: μέσος Έλληνας, μορφωμένος, δίχως δουλειά και σπίτι
«Αλλάζει η ταυτότητα του άστεγου, του ανθρώπου που είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια, δηλαδή άτομα είτε εξαρτημένα είτε με ψυχιατρικά προβλήματα είτε με παραβατική συμπεριφορά. Πλέον οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση είναι για καθαρά οικονομικούς λόγους, είτε γιατί έχουν χαμηλά εισοδήματα είτε επειδή είναι άνεργοι» δηλώνειη συντονίστρια του προγράμματος αστέγων της ΜΚΟ «Κλίμακα», Άντα Αλαμάνου.
«Η κρίση, η ανεργία και η φτώχεια εξαπλώνονται, δεν αφορούν μόνο τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, αλλά πλήττουν και το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει και ο μέσος Έλληνας, με πολλούς να έχουν έρθει σε αυτήν την κατάσταση, τόσο μεμονωμένα άτομα όσο και οικογένειες. Είναι άνδρες και γυναίκες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ηλικίας 30-45, ετών υπάρχουν όμως και νεότεροι, με χαμηλούς μισθούς, χωρις στήριξη από την οικογένεια, όπως και μεγαλύτεροι των 45 οι οποίοι έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν βγουν στη σύνταξη» συμπληρώνει η κ. Αλαμάνου.
Η ίδια καταγγέλλει την απουσία συντονισμένων δράσεων και ενός οργανωμένου πολιτικού σχεδίου, καθώς, όπως σημειώνει, οι διαθέσιμοι ξενώνες της Αθήνας δεν καλύπτουν ούτε το 10% των απαιτήσεων, πόσο μάλιστα τώρα που οι ανάγκες φιλοξενίας είναι ιδιαίτερα αυξημένες. «Οι ξενώνες είναι βραχύχρονης μορφής, μόλις φύγουν από εκεί οι άστεγοι, είτε ψάχνουν για άλλο ξενώνα είτε επιστρέφουν στον δρόμο. Λειτουργούν με τη λογική παροχής καταλύματος για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ενώ δεν υπάρχει εργασιακή αποκατάσταση».
«Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι για τις γενιές που έρχονται μετά από εμάς, το μόνο κοινό ιδεώδες στο πέρασμα των ετών είναι αυτό της τσέπης. Έχουμε φτάσει στη χώρα μας να είμαστε ζητιάνοι τη στιγμή που δουλεύουν άλλοι και άλλοι» αναφέρει ο Μιχάλης 50 ετών, ο οποίος, παρόλο που έχει δουλέψει ακόμα και ως διευθυντής σε σούπερ μάρκετ, βρίσκεται στο δρόμο πάνω από ένα χρόνο. «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω πάρει το παραμικρό επίδομα, ποτέ δεν έχω ζητήσει κάτι, ποτέ δεν έχω φοβηθεί. Το μόνο που ζητάω είναι μία δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά» τονίζει ο Μιχάλης αποτυπώνοντας την τραγική κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου