Του ανωνύμου του Έλληνος
Παρά την πρωτοφανή κοινοβουλευτική στήριξή της, η κυβέρνηση Παπαδήμου τελεί υπό την αίρεση αφ' ενός των ραγδαίων διεθνών οικονομικών εξελίξεων και αφ' ετέρου της απρόβλεπτης έκβασης της εσωτερικής πολιτικής κρίσης. Πρόκειται για πολιτικές Συμπληγάδες.
Ως προς τις διεθνείς εξελίξεις, η ύφεση προστίθεται στην κρίση του δημόσιου χρέους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Και ουσιαστικά ακυρώνει την περίφημη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, με την οποία δεν δινόταν ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους. Το τελεσίγραφο προς την Ελλάδα του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου "Μνημόνιο ή δραχμή" αποδυναμώνεται. Ακόμη και ο άξονας Μέρκελ - Σαρκοζί τρίζει, αντιμέτωπος με διιστάμενες απόψεις και συμφέροντα για την πορεία της Ευρωζώνης.
Είναι περίεργο πώς ένας κατ' εξοχήν τεχνοκράτης πρωθυπουργός, μύστης των ευρωπαϊκών οικονομικών παρασκηνίων, παρακάμπτει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και γνωματεύει ότι οι αιτίες της ελληνικής κρίσης είναι "κάτοικοι εσωτερικού".
Αναμφίβολα υπάρχουν ιδιαιτερότητες, αλλά καμία διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει με τις μνημονιακές ντιρεκτίβες που σχεδιάζονται από "κατοίκους του εξωτερικού". Αυτές οι πολιτικές οδηγούν την Ευρωζώνη στην ύφεση. Ποια διέξοδος για τη χώρα μπορεί να υπάρξει "αυτοδύναμα"; Ποιο νοικοκύρεμα μπορεί να υπάρξει με τις πολιτικές που σπρώχνουν στην ύφεση και την ανεργία, εκποιούν τη δημόσια περιουσία και τελικώς αποσταθεροποιούν την ευρωπαϊκή θέση της χώρας;
Η κρίση στην Ευρωζώνη δείχνει τα όρια της στρατηγικής του Μάαστριχτ, που βασίστηκε στον νεοφιλελευθερισμό και την αντιπληθωριστική υστερία. Η σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία, με τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μάλιστα με συνταγματική δέσμευση, υπήρξε η όψιμη φαεινή ιδέα της υπό γερμανική επιρροή ΕΚΤ, όπου κεντρικό ρόλο διαδραμάτισε ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Ο κ. Παπαδήμος, ο οποίος "ξέχασε" την Ευρώπη στην πρωτομιλία του, στη δευτερομιλία του στη Βουλή υιοθέτησε την ατζέντα της Μέρκελ για την Ευρώπη. Πρόκειται για αναχρονισμό, που εμποδίζει την Ελλάδα να αναζητήσει συμμαχίες στον ευρωπαϊκό χώρο και την καταδικάζει σε ρόλο "στάσιμου μαθητή" στο γερμανικό φροντιστήριο.
Όταν καταρρέουν οι κυριότεροι εμπορικοί εταίροι της στην Ε.Ε., ούτε η Γερμανία θα παραμείνει αλώβητη. Η γενίκευση της λιτότητας στην Ευρωζώνη θα επισπεύσει την ύφεση και στη Γερμανία, καθώς θα περιοριστεί η εξωτερική ζήτηση. Η πραγματική απειλή για τη Γερμανία δεν είναι ο πληθωρισμός, αλλά η οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης.
Στη νεότερη ιστορία της η Ελλάδα έζησε με χρονική υστέρηση γεγονότα που άλλαξαν την πορεία του κόσμου. Σήμερα έχει την ευκαιρία να συγχρονιστεί με τις διαφαινόμενες νέες τάσεις. Αυτό προϋποθέτει, όμως, πολιτικές ανατροπές. Η τρικομματική συγκυβέρνηση, τα κόμματα της οποίας υπηρέτησαν με θρησκευτική προσήλωση το Μάαστριχτ, δεν μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για την Ελλάδα, δεν μπορεί να αναζητήσει νέες συμμαχίες για νέα πολιτική, ριζικά διαφορετική, σε μια Ε.Ε. που έχει ανάγκη από την επαναθεμελίωσή της, μακριά από την ασφυκτική κηδεμονία των τραπεζών.
Οι πολιτικές εξελίξεις αναπότρεπτα θα καθορίσουν την έκβαση των οικονομικών εξελίξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η πολιτική και η κοινωνία θα διεκδικήσουν τα πρωτεία από τις αγορές. Διαφορετικά, η Ευρωζώνη θα ανατραπεί από τα δεξιά, θα πέσει προς την πλευρά του κεφαλαίου και οι οικονομικοί εθνικισμοί θα επιστρέψουν απειλητικοί για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία των ευρωπαϊκών λαών.
Ως προς τις διεθνείς εξελίξεις, η ύφεση προστίθεται στην κρίση του δημόσιου χρέους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη. Και ουσιαστικά ακυρώνει την περίφημη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, με την οποία δεν δινόταν ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους. Το τελεσίγραφο προς την Ελλάδα του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου "Μνημόνιο ή δραχμή" αποδυναμώνεται. Ακόμη και ο άξονας Μέρκελ - Σαρκοζί τρίζει, αντιμέτωπος με διιστάμενες απόψεις και συμφέροντα για την πορεία της Ευρωζώνης.
Είναι περίεργο πώς ένας κατ' εξοχήν τεχνοκράτης πρωθυπουργός, μύστης των ευρωπαϊκών οικονομικών παρασκηνίων, παρακάμπτει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και γνωματεύει ότι οι αιτίες της ελληνικής κρίσης είναι "κάτοικοι εσωτερικού".
Αναμφίβολα υπάρχουν ιδιαιτερότητες, αλλά καμία διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει με τις μνημονιακές ντιρεκτίβες που σχεδιάζονται από "κατοίκους του εξωτερικού". Αυτές οι πολιτικές οδηγούν την Ευρωζώνη στην ύφεση. Ποια διέξοδος για τη χώρα μπορεί να υπάρξει "αυτοδύναμα"; Ποιο νοικοκύρεμα μπορεί να υπάρξει με τις πολιτικές που σπρώχνουν στην ύφεση και την ανεργία, εκποιούν τη δημόσια περιουσία και τελικώς αποσταθεροποιούν την ευρωπαϊκή θέση της χώρας;
Η κρίση στην Ευρωζώνη δείχνει τα όρια της στρατηγικής του Μάαστριχτ, που βασίστηκε στον νεοφιλελευθερισμό και την αντιπληθωριστική υστερία. Η σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία, με τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μάλιστα με συνταγματική δέσμευση, υπήρξε η όψιμη φαεινή ιδέα της υπό γερμανική επιρροή ΕΚΤ, όπου κεντρικό ρόλο διαδραμάτισε ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Ο κ. Παπαδήμος, ο οποίος "ξέχασε" την Ευρώπη στην πρωτομιλία του, στη δευτερομιλία του στη Βουλή υιοθέτησε την ατζέντα της Μέρκελ για την Ευρώπη. Πρόκειται για αναχρονισμό, που εμποδίζει την Ελλάδα να αναζητήσει συμμαχίες στον ευρωπαϊκό χώρο και την καταδικάζει σε ρόλο "στάσιμου μαθητή" στο γερμανικό φροντιστήριο.
Όταν καταρρέουν οι κυριότεροι εμπορικοί εταίροι της στην Ε.Ε., ούτε η Γερμανία θα παραμείνει αλώβητη. Η γενίκευση της λιτότητας στην Ευρωζώνη θα επισπεύσει την ύφεση και στη Γερμανία, καθώς θα περιοριστεί η εξωτερική ζήτηση. Η πραγματική απειλή για τη Γερμανία δεν είναι ο πληθωρισμός, αλλά η οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης.
Στη νεότερη ιστορία της η Ελλάδα έζησε με χρονική υστέρηση γεγονότα που άλλαξαν την πορεία του κόσμου. Σήμερα έχει την ευκαιρία να συγχρονιστεί με τις διαφαινόμενες νέες τάσεις. Αυτό προϋποθέτει, όμως, πολιτικές ανατροπές. Η τρικομματική συγκυβέρνηση, τα κόμματα της οποίας υπηρέτησαν με θρησκευτική προσήλωση το Μάαστριχτ, δεν μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για την Ελλάδα, δεν μπορεί να αναζητήσει νέες συμμαχίες για νέα πολιτική, ριζικά διαφορετική, σε μια Ε.Ε. που έχει ανάγκη από την επαναθεμελίωσή της, μακριά από την ασφυκτική κηδεμονία των τραπεζών.
Οι πολιτικές εξελίξεις αναπότρεπτα θα καθορίσουν την έκβαση των οικονομικών εξελίξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η πολιτική και η κοινωνία θα διεκδικήσουν τα πρωτεία από τις αγορές. Διαφορετικά, η Ευρωζώνη θα ανατραπεί από τα δεξιά, θα πέσει προς την πλευρά του κεφαλαίου και οι οικονομικοί εθνικισμοί θα επιστρέψουν απειλητικοί για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία των ευρωπαϊκών λαών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου