Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Οι χειροπέδες της αντικειμενικότητας, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας..

Λαβαίνω μηνύματα ερωτηματικών,
που ζητούν κατηγορηματικές απαντήσεις ως προς την πολιτική θέση του ιστολόγιού μου και αυτό με προβληματίζει.
Γιατί πιθανότατα το αδιευκρίνιστο όπου και όπως αυτό να εμφανίζεται να αφορά δικές μου ευθύνες.


Έτσι και δίχως παραφυάδες που πνίγουν την ουσία να ξεκαθαρίσω ότι:

Πρόκειται περί ενός ιστολογίου διαμορφωμένης γνώμης. 

Κάτι που σημαίνει πως περιγράφω τα γεγονότα σχολιασμένα υπό το πρίσμα των δικών μου φακών, επειδή χρόνια τώρα ως δημοσιογράφος δεν υπήρξα ποτέ αντικειμενικός.


ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΌΣ.  Μια από τις τρεις πλάνες λέξεις
-οι άλλες δύο είναι η ανεξαρτησία και η ελευθερία-
που η συντριπτική πλειοψηφία όσων τις έχουν επικαλεστεί το έχουν κάνει για ιδιοτελείς σκοπούς.


Παράδειγμα τρανό τα Media,

που εν ονόματι της αντικειμενικότητας ψεύδονται ασυστόλως απέναντί σας και το έχετε αντιληφθεί. Απόδειξη η καθημερινά διογκούμενη μάζα των χρηστών του διαδικτύου. 
Τα ιμπεριαλιστικά κράτη μετά, που εν ονόματι της ανεξαρτησίας υποτάσσουν επιλεκτικά λαούς κατόχους πλουτοπαραγωγικών πηγών,
(Σουδάν και Λιβύη Ελλάς τα πλέον πρόσφατα) για να τα καταστήσουν ολοκληρωτικά αποικίες τους.


Και τελευταίο αλλά όχι έσχατο, το ότι εν ονόματι της ελευθερίας αφανίζονται λαοί ενοχλητικοί σε δυναστικά καθεστώτα προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.
(Ιράκ και κατά την γνώμη μου οσονούπω και το Ιράν ή η Β.Κορέα αν και εδώ τα πράγματα δεν θα είναι περίπατος για τους Αμερικανούς).


Ως εξ αυτών εγώ δεν είμαι αντικειμενικός. 
Απλώς γιατί ποτέ και κανείς δεν είναι σε θέση να είναι. Την δική του οπτική παραθέτει. 
Δεν είμαι ανεξάρτητος. 
Απλώς γιατί όπως όλοι είμαι δέσμιος των αναγκών μου. Κοινωνικών και οικονομικών. 
Και δεν είμαι ελεύθερος. 
Γιατί είμαι εσαεί καταναγκασμένος στην ανάπτυξη καθημερινών μικρών ή μεγάλων συμβιβασμών (θανάτους τους ονομάζω) τόσο με το είδος μου όσο και με την φύση για να επιβιώσω.


(πετάξτε με την μία στα σκουπίδια όλους όσους παραπλανητικά προβάλλουν τον ορισμό της ελευθερίας του όποιου ενός, να σημειώνεται επί των ορίων κατάληξης του προηγούμενου. (την αλητοελιτοκρατία προστατεύουν).. 
Επειδή στην συνέχεια μας προκύπτει ένα ερώτημα βασανιστικό το οποίο δεν έχει απαντηθεί ποτέ. Ποιος είναι ποιο ελεύθερος.
Ο κάτοχος του όλου ή εκείνος του μέρους από το όλον. Ο κάτοχος δηλαδή ενός νησιού ή εκείνος ενός βράχου του..)


Το έσχατο έτσι που φεσωθήκαμε αναφέρεται στις «δημοκρατίες» των αγορών. Έξυπνοι άνθρωποι είστε θα έχετε ιδίοις όμασοι αντιληφθεί το είδος της δημοκρατίας που πωλείται στα πανέρια της.
Δεν είμαι επομένως τίποτα απ’ όλ’ αυτά. 
Με την αλήθεια παθιάζομαι.
Και πιο συγκεκριμένα την αλήθεια μου ή αλλιώς την αλήθεια όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ δίχως ωστόσο να αποκρύπτω την αλήθεια των άλλων..
Απλώς την σχολιάζω.
Κλύδωνας

Δεν υπάρχουν σχόλια: