Οι άλλοι με μια ματιά

Tου Παντελη Μπουκαλα
Από την Καθημερινή
Μέσα στη μέθη των περικοπών μειώθηκε μέχρι μηδενισμού η οικονομική στήριξη της επίσημης Ελλάδας στις έδρες νεοελληνικών σπουδών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Του Κέμπριτζ πρέπει να τα φέρει βόλτα με 4.000 ευρώ, του δε Κολούμπια χωρίς ελληνική συνδρομή. Μία από τις εξηγήσεις που δόθηκαν αρμοδίως υπέδειξε ως αιτία τη χαμηλή δημοτικότητα των νέων ελληνικών. Η αλήθεια είναι ότι οι περιφερειακές γλώσσες, όπως η ελληνική, δυσκολεύονται στη διεθνή αγορά, όπως και αν την εννοήσουμε. Ειδικότερα, η νεοελληνική λογοτεχνία πολεμάει δεκαετίες τώρα, με λιανοντούφεκα έστω, να πείσει ότι η πεζογραφία της δεν εξαντλήθηκε στον Καζαντζάκη, η δε ποίησή της δεν τελείωσε με τον Καβάφη. Αλλά η ζήτηση δεν δημιουργείται πάντα μόνη της, θέλει την καλλιέργειά της.



Της Έλενας Ακρίτα από τα Νέα
 Ηρθε η ώρα να πάρω κι εγώ απ' την εφημερίδα την καλοκαιρινή μου άδεια. Η οποία άδεια - ειδικά φέτος - θα είναι όνομα και πράγμα: μια άδεια... άδεια από εξορμήσεις κι εκδρομές.
Κομμένα τα ταξιδάκια από Δωδεκάνησα σε Κυκλάδες κι από Επτάνησα σε Σποράδες... Κι όποιον ρωτήσεις γύρω σου, μουδιασμένοι άπαντες... Καλά, έχουν να γνωρίσουν δόξες τα πεθερικά στα νησάκια και στα παραθαλάσσια! Ολο το σόι κουτρουβαλιασμένο στο κατώφλι τους, γιατί πολύ τους πόνεσαν τους παππούδες...
Κάποιοι άλλοι μετατρέπουν το καλοκαίρι τους σε ένα τεράστιο διαζευκτικό: Ή θα πάμε τριήμερο σε βουνό ή τριήμερο σε θάλασσα, ή τριήμερο που συνδυάζει βουνό και θάλασσα. Ή θα πάμε εξωτερικό με 400 ευρώ το άτομο ή θα στείλουμε το παιδί κατασκήνωση. Ή θα πάρω φόρα να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο ή θα βαράω το δικό σου...



Το ασανσέρ της κρίσης
Του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ από την ελευθεροτυπία


Το βασικό σχόλιο αυτής της ανάλυσης είναι δυσάρεστο: Τα προβλήματα της Ελλάδας θα είναι μακράς διαρκείας, όπως σχεδιάστηκαν όχι από τους Ελληνες αλλά από τους ξένους, πολύ καιρό πριν.
Παραλίες και νησιά θα προστατεύονται από υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας; Το μέλλον της χώρας είναι δέσμιο αμερικανικών και ευρωπαϊκών επιχειρηματικών συμφερόντων που κάθονται πάνω σε τρισεκατομμύρια κλεμμένου πλούτου, εξερευνώντας για την εύρεση ευχάριστων τόπων να τον επενδύσουν. Το στόχο αυτό κυνηγά με σκληρότητα και ένα «παράλληλο κράτος», που έχει μετατρέψει το πραγματικό κράτος σε πραιτοριανή φρουρά.
Στην αυγή του «καταστροφικού καπιταλισμού» τα μόνα λάθη για τα οποία είναι υπαίτιοι οι Ελληνες ηγέτες είναι αφέλεια και διοικητική ανικανότητα συγκαλυμμένη από το χρυσό χάπι της διαφθοράς.