Δυο φορές δεν σκοτώνεται κανείς

Του Ευγένιου Ανδρικόπουλου

Άρχισε ένα κυβερνητικό θρίλερ που τον ρόλο του πρωταγωνιστή φαντάσματος, 
υποδύεται ο καταθέτης. 

Είδος όμως που όταν δεν αφορά μέλος της αλητοελιτοκρατίας, είτε τελεί υπό εξαφάνιση, είτε πρόκειται περί ενός βασικού εν ανεπαρκεία αγαθού που επί της Νεοπασοκικής Ελλάδας, και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, εμφανιζόταν με τον προσδιορισμό «μικρο» εμπρός του και περιοριζόταν στην μεσαία τάξη η οποία: 

Καθώς έχει βαθιά πληγεί από τα φονικά .. «μεσοπρόθεσμα» μέτρα, 
εκταμιεύει κατά συρροή χρήματα από τις τραπεζικές της παρακαταθήκες, για να μειώσει τις απώλειες που έχει υποστεί το επίπεδο ζωής της.. Το τραπεζικό της βιβλιάριο έτσι τείνει να
μηδενιστεί όπως ένας χιλιομετρικός δείκτης. 

Απόδειξη τούτων οι ακάλυπτες επιταγές οι οποίες έχουν ήδη και από καιρού υπερβεί το ένα δις ευρώ, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που ξεπερνούν τις τριακόσιες χιλιάδες, ενώ το 50% αυτών έχει προ πολλού πάψει να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες. 

Γιατί λοιπόν να κάνει παιχνίδι η κυβέρνηση δια του λιπώδους και υπερφύαλου βλάκα με ένα οικονομικό αντικείμενο  (το ξωτικό των καταθέσεων) δηλώνοντας του ταυτόχρονα πως του προστατεύει ένα επίσης οκονομικό αλλά υποκείμενο  (το αερικό καταθέτης) για να τον εκνευρίζει έτι περισσότερο; 
Απλό είναι. 

Πρώτον δεν απευθύνονται σε αυτόν. Δηλαδή στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού. 
Απευθύνονται σε μια αισχρή του μειοψηφία η οποία κατά την διάρκεια κυρίως της Κινεζομαϊμούς εγκολπώθηκαν από τα δημόσια ταμεία τεράστια ποσά δια των οποίων συνεστήθη και μέρος του χρέους. 

Είτε δια εργολαβιών –όχι του επιπέδου Άκτορα φυσικά αλλα μικρότερων- είτε δια των κοινοτικών προγραμμάτων, είτε δια των θαλασσοδανείων και επιδοτήσεων τύπου Λαναρά-
(πήρε υπό μάλης το ρημάδι του και μετακόμισε στην Βουλγαρία μαζί με 350 εκ. ευρώ)- 
οι οποίοι τμήμα των χρημάτων τους εξακολουθούν και το διατηρούν για τις προσωπικές τους ανάγκες εν Ελλάδι, 
και τέλος σε μια εργατική αριστοκρατία το νομισματικό απόθεματικό της οποίας την ορίζει ως καταθέτη ελληνικών τραπεζών αλλά όχι και των αντιστοίχων της αλλοδαπής.

Δεύτερον και το ισχυρότερο επιχειρεί να καθησυχάσει την Ευρωπαϊκή αγορά δεδομένου ότι έστω και ένα ευρώ να κρατηθεί από τις τράπεζες, ο θόρυβος θα είναι αυτής της τάξης μεγέθους που ο απόηχός του θα αγγίξει όχι μόνο τα σύνορα της Ευρώπης, 
αλλά θα εξαχθεί ανεξέλεγκτα αυτών, με άδηλες προς το παρόν οικονομικές συνέπειες. 

(είναι γνωστή η βλακεία των Ευρωπαίων, που υπό τον πανικό τους τρέχουν ασθμαίνοντες σέρνοντας σε καρότσια τις καταθέσεις τους προς την Ελβετία, όπως οι ηλίθιοι Έλληνες συνωστίζονταν στα σούπερ μάρκετ την εποχή του Τσέρονμπιλ, σέρνοντας σε καρότσια γάλατα που εντός ολίγων ημερών θα τους ήταν άχρηστα. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις η τοξικότητα θέλει τον κύκλο της.. ). 

Καταθέτης ως εκ τούτων ως Ελληνικός όρος δεν υφίσταται χώρια που με αφήνει παγερά αδιάφορο επειδή  το ενδιαφέρον μου εστιάζεται στον έχοντα διαρρήξει από καιρού τις σχέσεις του με τις εγκληματικές τράπεζες. Σε αυτόν θα ήθελα να του επιστήσω την προσοχή στο εξής: 

Τίποτα πλέον δεν πρέπει να τον τρομοκρατεί ή να τον απασχολεί, πέραν της καθ' οιονδήποτε τρόπο ολικής ανατροπής του συστήματος, γιατί ότι ήταν να υποστεί το υπέστη. Και δυο φορές δεν σκοτώνεται κανείς..