Η περίοδος των παχιών αγελάδων για τις τράπεζες μάλλον έληξε άδοξα. Η αδυναμία των νοικοκυριών να εξυπηρετήσουν τα δάνεια που έχουν λάβει από αυτές αλλά και η συνεχώς μειούμενη αποταμιευτική δυνατότητά τους υποχρεώνουν τις τράπεζες να σηκώσουν τα πανέρια παροχής δανείων από τους δρόμους και να μαζευτούν ή να συμμαζευτούν στα του ακατάστατου οίκου τους. Που απλώς σημαίνει ότι: Συγχωνεύσεις (άρα δραματικές μειώσεις προσωπικού ) κεφαλαιοποιήσεις (ακόμη και των επισφαλών απαιτήσεών τους γι αυτό και κατάρρευσαν ) και ρευστότητα κατά το έλεος της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας παρά το ότι εγγυοδοτήθηκαν αυτές από το Ελληνικό δημόσιο με ποσά που πλέον υπερβαίνουν τα εκατό δις ευρώ.
Μιλούν έτσι για ανασύνταξη των δυνάμεών τους και προσαρμογή του επιχειρηματικού τους μοντέλου στα στην σημερινή σκληρή πραγματικότητα όπερ μεθερμηνευόμενο λέει με απλά λόγια τα εξής: Δάνεια γιοκ για την Μάλτα δεν ξέρω.
Προσοχή: Όλα αυτά δεν αφορούν τον τραπεζίτη αλλά την τράπεζα. Επειδή πρόκειται για δύο ποσά που εμφανίζονται αντιστρόφως ανάλογα ως προς τον πλουτισμό τους. Ο τραπεζίτης δηλαδή εξακολουθεί να πλουτίζει παρά την κατάρρευση της τράπεζάς του (σε ακραίες περιπτώσεις έχει και ίδιος στοιχηματίσει σε αυτό) επιβεβαιώνοντας ότι ως μέσο παραγωγής χρήματος του αποδίδει ακόμη και όταν το μέσο παραπαίει.
Ο λόγος είναι απλός.Κοινωνικοποιεί τις ζημιές και ιδιοποιείται τα κέρδη. Και τα «μα» μα και τα «σα» μάσα τα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου