ΒΡΈΧΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΑ ΜΟΥ

 (Από την κλίνη της χήμειο) Με την ψυχή μου στα κάγκελα τα γενέθλιά μου. Να γιορτάσω τι ; Τη πρόσθεση ενός ακόμη χρόνου στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μου; Τον πλούτο των εμπειριών σου αποφαίνονται οι σοφοί.. Αλήθεια; Και να τον καταθέσω που και με ποιο επιτόκιο αφού το πληγωμένο σώμα αρνείται να τον μετουσιώσει σε πράξη. Αλλά και πέραν αυτού. Από κάποιο σκαλί και μετά η ζωή μου μετρά ανεπίστρεπτες απώλειες. Η μετοχή μου πλέον κατέρχεται ιλιγγιωδώς στο ναδίρ από το οποίο και προέκυψα.Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις εκατοντάδες ευχές σας στο μέσετζερ αλλά μην την αγοράσετε. Ίσως σύντομα να μην αξίζει μία.. Γιατί από καιρού βρέχει. Βρέχει φωτιά στην στράτα μου..

ΤΟ ΕΞΩ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΑ

 
Χήμειο και σήμερα δικαιολογημένη η απουσία όπως καταγραφόταν στο μαθητικό απουσιολόγιο.. Στις 49 αδικαιολόγητες καιγόμαστε. Κάτι σαν 31δηλαδή.. Αν τράβαγες χαρτί από το 25 για να πετύχεις τη καλή τη ντάμα τη σπαθάτη το πιθανότερο ήταν την άλλη μέρα να πήγαινες με τον κηδεμόνα σου.