Γιώργος Παυλόπουλος
Οι Δημοκρατικοί θριάμβευσαν, λόγω της ψήφου αποδοκιμασίας εκατομμυρίων Αμερικανών κατά του Τραμπ, μετά τη διάψευση του «οράματος» που είχε παρουσιάσει για να διασφαλίσει την επανεκλογή του, το 2024.
Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ ολοκληρώθηκαν με ήττα των Ρεπουμπλικάνων και προσωπικά του Τραμπ, ο οποίος τις είχε ανάγει σε δημοψήφισμα και θρίαμβο των Δημοκρατικών, οι οποίοι απέκτησαν τον έλεγχο όλου του Κογκρέσου, Βουλής και Γερουσίας.
Η νέα εικόνα των πολιτικών συσχετισμών είναι αρκετά διαφορετική, παρ’ ότι δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνονται «μπλε» ή «κόκκινα» κύματα σε ενδιάμεσες εκλογές – η συντριβή του Κλίντον το 1994 και, σε κάπως μικρότερο βαθμό, του Ομπάμα το 2010 το αποδεικνύουν.
Πλέον, το επόμενο επίσημο ραντεβού δίνεται στις προεδρικές εκλογές, που θα διεξαχθούν τον Νοέμβριο του 2028. Για την ώρα δε, ουδείς είναι σε θέση να προδιαγράψει το τοπίο, καθώς η μάχη διαδοχής στους Ρεπουμπλικάνους τώρα θα κλιμακωθεί, ενώ οι Δημοκρατικοί μπορεί να διαθέτουν μερικά φρέσκα και ελπιδοφόρα πρόσωπα, όχι όμως και ενιαία γραμμή που θα μπορούσε να εκληφθεί ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στον τραμπισμό και το MAGA.
Ακόμη κι έτσι και με την επιφύλαξη ότι πολλά μπορούν να συμβούν το επόμενο δίμηνο, δηλαδή στο διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι να αναλάβουν τα καθήκοντά τους οι νέοι γερουσιαστές και βουλευτές, είναι αναγκαίο να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων.
Το πρώτο είναι ότι επιβεβαιώθηκε ο κανόνας πως η οικονομία βρίσκεται στον πυρήνα και της ψήφου. Με άλλα λόγια: Ο πληθωρισμός, οι αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης και η διαπίστωση πως βενζίνη και πετρέλαιο «καίνε» στην αντλία (οι τιμές τους είναι αυξημένες κατά περίπου 70% σε σύγκριση με την αρχή της δεύτερης θητείας Τραμπ) αποτέλεσαν αποφασιστικό παράγοντα για εκατομμύρια Αμερικανούς.
Κυρίως για τα αποκαλούμενα «μπλε κολάρα», την παραδοσιακή εργατική τάξη των ΗΠΑ, που στήριξαν μαζικά τον νυν πρόεδρο το 2024 και είδαν τις υποσχέσεις τους για αέναη ευημερία και «χρυσό αιώνα» να είναι… φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Το δεύτερο είναι πως, πάντα με «πυρήνα» την οικονομία, οι Αμερικανοί καταδίκασαν και την εξωτερική πολιτική του Τραμπ.
Έχουν πλήρη συνείδηση, άλλωστε, ότι είναι ο πόλεμος στο Ιράν και ο πόλεμος των δασμών, τους οποίους ο ίδιος ξεκίνησε, που φέρουν ουσιαστικά την ευθύνη για τη χειροτέρευση των οικονομικών τους και τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης – εκτός από την κορυφή της πυραμίδας, με εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ετησίως.
Το τρίτο αφορά το φοβερό και τρομερό «εβραϊκό-ισραηλινό λόμπι», το οποίο ναι μεν τα έδωσε όλα ώστε να επικρατήσουν οι εκλεκτοί του προέδρου στις διάφορες πολιτείες και περιφέρειες, αποδείχθηκε όμως εξαιρετικά αποδυναμωμένο.
Σε τέτοιο βαθμό ώστε, όπως έλεγε και ο Άρης Χατζηστεφάνου σε ραδιοφωνική σύνδεσή του, αρκετοί υποψήφιοι του ζητούσαν να τους δώσει μεν χρήματα, αλλά με τρόπο που να μην φαίνονται, καθώς η οργή στην αμερικανική κοινωνία για το κράτος-τρομοκράτη και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων διευρύνεται.
Το τέταρτο έχει να κάνει με τη διαπίστωση που κάνουν οι περισσότεροι αναλυτές, όλων των αποχρώσεων, ότι το αποτέλεσμα συνιστά μια αποδοκιμασία του Τραμπ και όχι μια επιδοκιμασία των Δημοκρατικών, στις τάξεις των οποίων παραμένει σε εξέλιξη ο «εμφύλιος» που έχει κηρυχθεί εδώ και πολλά χρόνια, αναφορικά με την κατεύθυνση που θα πρέπει να πάρει το κόμμα.
Την ίδια στιγμή, αντιθέτως, παρά την επώδυνη ήττα, παραμένει ισχυρός και ακόμη πιο συμπαγής στους Ρεπουμπλικάνους ο πυρήνας του MAGA, καθώς σε αυτή την αναμέτρηση όλοι είχαν συνείδηση τι ψήφιζαν – με συνέπεια να εντείνεται και η πόλωση στην κοινωνία.
Η οικονομία αποδείχθηκε πάλι ο καθοριστικός παράγοντας – μέσω αυτής και η εξωτερική πολιτική
Το πέμπτο και τελευταίο συμπέρασμα είναι ότι, αν και περιορισμένος στα εσωτερικά ζητήματα, όπως προϋπολογισμός και κρίσιμες νομοθεσίες, ο Τραμπ διατηρεί πρακτικά μεγάλη ελευθερία κινήσεων στο διεθνές πεδίο. Είναι κάτι, εξάλλου, που «σοφά» προβλέπει το σύνταγμα των ΗΠΑ, έτσι ώστε τα προβλήματα και οι συγκρούσεις εντός συνόρων να μην υπονομεύουν τη θέση και δράση της υπερδύναμης έξω από αυτά.
Με δεδομένο, λοιπόν, ότι όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα δεν συνιστούν προσωπικές επιλογές και είναι αλλαγή κατεύθυνσης του αμερικανικού καπιταλισμού με στρατηγικά χαρακτηριστικά, ας μην αναμένουμε να αλλάξουν πολλά και δραματικά. Προς το παρόν, πάντως, Τραμπ και Βανς παραδέχθηκαν ότι ο πόλεμος στο Ιράν ήταν η βασική αιτία της εκλογικής ήττας – αποδεχόμενοι, ουσιαστικά, και την ήττα τους στον Περσικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου