Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες/ Με πλάνα λόγια μας γελούν/ Της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες/ Μοναχοί τους, θα σωθούν…
Αιμιλία Καραλή
Άλλοτε απροκάλυπτα, άλλοτε συγκαλυμμένα τα «δημόσια αγαθά», τα κοινωνικά δικαιώματα γίνονται βορά ιδιωτικών επιχειρήσεων. Οι φόροι των πολιτών, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων χρησιμοποιούνται για τον υπερπλουτισμό μεγάλων εταιρειών, για χρηματιστηριακή κερδοσκοπία.
Το 1994 εκδόθηκε το βιβλίο του Τζόναθαν Κόου Τι ωραίο πλιάτσικο! (What a Carve Up!). Ο τίτλος είναι δανεισμένος από μια αγγλική κινηματογραφική κωμωδία τρόμου που έπαιξε ρόλο στη ζωή του κεντρικού ήρωα του βιβλίου και τον συνδέει με κάποιο τρόπο με τα άλλα πρόσωπα του μυθιστορήματος. Είναι μια σκοτεινή πολιτική σάτιρα της θατσερικής Βρετανίας. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η ζωή και τα έργα των μελών μιας πλούσιας οικογένειας, των Γουίνσο, που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού: στην υγεία, στην τέχνη, στα τρόφιμα, στα όπλα, στα ΜΜΕ. Σε όλη την έκταση του έργου αποκαλύπτονται όλοι οι φρικώδεις τρόποι με τους οποίους τεμάχισαν (carved up), μακέλεψαν, πλιατσικολόγησαν τη δημόσια περιουσία προς όφελός τους. Το τέλος τους αντανακλά και τον τρόπο με τον οποίο πλούτισαν.
Αυτόν τον τρόπο πλουτισμού που καταδικάζει την πλειονότητα των κοινωνιών στην υποβάθμιση όλων των πλευρών τους τον βιώνουμε συστηματικά και ολοκληρωτικά. Άλλοτε απροκάλυπτα, άλλοτε συγκαλυμμένα τα «δημόσια αγαθά», τα κοινωνικά δικαιώματα γίνονται βορά ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Οι φόροι των πολιτών, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων χρησιμοποιούνται για τον υπερπλουτισμό μεγάλων εταιρειών, για χρηματιστηριακή κερδοσκοπία. Διάφορα περιστατικά διαφθοράς και κατάχρησης του δημοσίου χρήματος που αποκαλύπτονται κατά καιρούς συγκαλύπτονται, παραπέμπονται στις δικαστικές ελληνικές καλένδες.
Όσοι τυχόν καταδικαστούν, μετά από λίγο καιρό, κατά νομιμοφανή τρόπο, γίνονται ξανά «αξιότιμα» μέλη της κοινωνίας, παίρνοντας νέες εργολαβίες από το δημόσιο. Οι κρατικές δαπάνες για τους πολεμικούς εξοπλισμούς διογκώνονται εις βάρος εκείνων της υγείας, της παιδείας, της πολιτιστικής ανάπτυξης. Και τα ελεγχόμενα από πολλές ωφελούμενες εταιρείες ΜΜΕ τα προβάλλουν ως «εξυγίανση», «ανάπτυξη», «εκσυγχρονισμό», «θωράκιση της άμυνας». Ο σημασιολογικός πόλεμος στα καλύτερά του…
Αυτός αποκτά ιδιαίτερη ένταση όταν πρόκειται να χαρακτηρίσει τις αντιδράσεις απέναντι στη λεηλασία των βασικών δικαιωμάτων. Τα αιτήματα των μεγάλων κινητοποιήσεων στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Αλβανία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης αποσιωπήθηκαν. Το μέγεθος των διαδηλώσεων, η πολυμορφία και η ευρηματικότητά τους εξαφανίστηκαν. Η σκληρή αστυνομική βία και τα θύματά της εξαϋλώθηκαν.
Οι απαγορεύσεις της κυκλοφορίας, η απειλή- και η πραγματοποίηση στην Ιταλία- για την κάθοδο του στρατού προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι διαδηλωτές δεν έγιναν είδηση. Αντ’ αυτών εικόνες με φωτιές και πλαστές φωτογραφίες κατέλαβαν τις οθόνες και σκόρπισαν τον τρόμο. Το σκούξιμο διαφόρων τροφίμων σε λάιφ-στάιλ εκπομπές έφτασε στα ουράνια όταν καταλύθηκαν -από καμιά εικοσαριά άτομα- οι πύλες γνωστών οίκων πολυτελούς μόδας. Έχει και η …δημοκρατία τα όριά της: δεν μπορούμε να κρατάμε όλοι τσάντα χιλιάδων ευρώ.
Η σκληρή αστυνομική βία και τα θύματά της εξαϋλώθηκαν. Οι απαγορεύσεις της κυκλοφορίας, η κάθοδος του στρατού κατά διαδηλωτών δεν έγιναν είδηση
Σε αυτά τα όρια δεν χωράνε εικόνες από γκρεμισμένα ταβάνια σε σχολεία και νοσοκομεία της χώρας. Δεν έχουν θέση ειδήσεις για διαρροές λυμάτων, οσμές αερίων σε σχολικά συγκροτήματα που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μαθητών και δασκάλων.
Δεν περιλαμβάνουν πληγωμένα σώματα ούτε νεκρούς από τις εργοδοτικές δολοφονίες. Αόρατοι μένουν οι υπεύθυνοι για τις καταστροφές από πλημμύρες, από την καταπάτηση δασικών εκτάσεων.
Η απόγνωση που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα όσων βρίσκονται στο έλεος της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας δεν έχει την κατάλληλη φωτογένεια για να αποτυπωθεί στις κάμερες. Κι ακόμη κι αν γίνει αυτό, έχουν εξαφανιστεί από τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ τα ρεπορτάζ για τους υπεύθυνους, για όσους έχουν μετατρέψει αβίωτη τη ζωή.
Επιλεκτική λοιπόν και μεθοδευμένη η προβολή της «βίας» από αυτά. Και προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή μιας πιο σκληρής βίας καλλιεργώντας τον φόβο και την ανασφάλεια σε όσους έχουν εκπαιδεύσει να είναι θεατές της ζωής, να παρακολουθούν μια κατασκευασμένη πραγματικότητα αντί να συμμετέχουν στην κατανόηση και τη δημιουργία της.
Στην προσδοκία μιας δημιουργικής ζωής προσβλέπουν οι κινητοποιήσεις χιλιάδων ανθρώπων αυτήν την περίοδο σε πολλές χώρες του κόσμου. Αποκαλύπτουν το ποιος πραγματικά πλιατσικολογεί.
Αντιμέτωποι με τον κυνισμό και τη συκοφάντηση, την επιστράτευση νεοφασιστικών μεθόδων προπαγάνδας τολμούν να επιμένουν και να τραγουδούν ξανά μετά από χρόνια τους στίχους της «Διεθνούς»: Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες/ Με πλάνα λόγια μας γελούν/ Της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες/ Μοναχοί τους, θα σωθούν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου