Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

 Ο θάνατος η σκληρότερη μορφή απώλειας. Συχνά αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπό μας να σβήνει αργά βασανιστικά αδύναμοι ν αποτρέψουμε το μοιραίο. Και μόλις το φως του πάψει να λάμπει έρχονται οι σκοτεινές ενοχές. Που δεν του είπαμε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε. Που δεν τον αγκαλιάσαμε. Που δεν είδαμε ένα δάκρυ στα μάτια του κι αυτό αποκρυσταλώθηκε για να περάσει στην μοναξιά του μουσείου της ψυχής. Ποιο ξαφνικά περνώ ζόρι; Το ίδιο κατ’ έτος. Πλησιάζει η γιορτή της μάνας μου – 25 του Νοέμβρη Κατιούσα Αικατερίνη κυρά Καίτη—και στο σπίτι μας ήταν εθνική γιορτή.. Άπαντες και άπασες παρόντες και παρούσες. Παρέλαση. Στα δύσκολα έτρεχα στο πατρικό μου κι επαιρνε θέση αμέσως με την πλάτη της στο προσκέφαλο του κρεβατιού και το κεφάλι μου ανάμεσα στα στήθη της. Και αποκοιμιόμουν. Κι ήμουν πλέον των 35 ετών. Σ’ αυτή την στάση ξυπνούσα το πρωί. Μ ‘ εκείνη στην αγρύπνια. Μετράω τα χρόνια που έχω να φωνάξω μαμά και καταρρέω.. Τ’ αφήνω στον Βασίλη… 


Δεν υπάρχουν σχόλια: