Ο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

 Φάρσα είναι η επανάληψη της ιστορίας αλλά σε ανεπίδεκτους μαθήσεως. 

Από τις Δαιμονισμένες του Κεν Ράσελ του αρχιφαρμακοποιού και του αρχιχειρουργού, που φωταγώγησαν τις μεσαιωνικές κοινωνίες, ως τα νερά του Καματερού και τις σύγχρονες πλασματοαφαιρέσεις ευεξίας, ένα φεγγάρι δρόμος να είναι. 

Κοινό χαρακτηριστικό τους ; 

 

Η συμμαχία με την εξουσία που εν ονόματι του κόστους οφέλους, τους είχε ατημωρητί επιτρέψει τα βασανιστήρια που ο Κεν χάριν της κινηματογραφικής παραγωγής υπέβαλλε την Βανέσσα Ρέντγκρεϊβ και τον Όλιβερ Ριντ. 

Στο ίδιο έργο θεατές μας έχουν υποχρεώσει. Υπό την εξής διαφορά. 

Πως επί των ημερών μας προκλήθηκε μέγας σάλος εξ αιτίας του αδόκητου θανάτου ενός διάσημου προσώπου. Του Γιώργου Μαζωνάκη. 

Ο κοινός θνητός θα είχε διέλθει τον Αχέροντα στα βουβά. 

Μοιάζει με τσίμπημα σκορπιού εν ονόματι του κέρδους που το δηλητήριό του ενισχύει ένα ερώτημα διαχρονικό. Είναι η ματαιοδοξία ή η απόγνωση που σπρώχνει τον εύπιστο άνθρωπο σε μεταφυσικά παραμύθια; 

Ένα μυαλό αλλά τεράστιας εμβέλειας έστυψε για να το απαντήσει ο Όσκαρ Ουάιλντ με τον Ντόριαν Γκρέι του. Για να καταλήξει πως μπορεί το είδωλο στον καθρέφτη του να παρέμενε σταθερά ίδιο, αλλά στην αθέατη πλευρά του φιγουράριζε η ηθική παρακμή. 

Τι υπολείπεται; Η απόγνωση. 

Ο φόβος του θανάτου και η κρίση του υπέρτατου όντος ως προς τη θέση του θανόντος στην μεταθανάτια ζωή. 

Κατά συνέπεια όφειλε ο μελλοθάνατος αστός ν' απαλλαγεί από κάθε αμαρτία του, κάθε τοξικότητα του αίματός του προκειμένου να ευνοηθεί της απόφασής του. Και να τύχει του παραδείσου.. Γιατί κανείς δεν του έχει μεταλαμπαδεύσει πως εκ του σκότους προερχόμαστε και στο σκοτάδι οδεύουμε. Και πως δεν είμαστε τίποτα πέραν του δημιουργήματος της τύχης και της αναγκαιότητας.

Μόνο που ακόμη και η ηθική εκάστου εξ ημών, έχει μπει στην διατίμηση και το κόστος από την προσβληθείσα ασθένεια του κέρδους θεραπείας της, είναι πανάκριβο. 

Προνόμιο των λίγων και ευγενών. 

Τι δεν έμαθαν και μοιάζει πως δεν θα το μάθουν ποτέ; 

Ό,τι η πλασματοαφαίρεση και κάθε επίτευγμα της επιστήμης, στον κοινωνικό τους χαρακτήρα δεν είναι μόνον εμπόρευμα, αλλά και όπλο.