Τους ζηλεύω ως βαθύτατου μίσους.. Που χορεύουν κατά ζευγάρια και όχι κατά μονας της ψηφιακής απομόνωσης στους ρυθμούς ενός άψυχου ηλεκτρονικού ήχου. Δεν χορεύουν για να χορέψουν. Αλλά γιατί εκφράζουν συναισθήματα που είναι ευδιάκριτα στα πρόσωπά τους. Το ζουν. Το αισθάνονται. Γιατί το μπάσο και η γκραγκάσα του ντραμίστα ακολουθούν τους χτύπους της καρδιάς. Πάνω σ’ αυτούς απλώθηκε η μελωδία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου